Er is een tijd van komen en er is een tijd van .... bah! :s

Dit is mijn uitzicht terwijl ik mijn laatste bericht schrijf. Bovenop het WEC guesthouse in Dakar; het terras. Nee, ik besef dat het niet indrukwekkend is, en camera talent is spijtig genoeg niet aanwezig. Maar misschien helpt het om in te leven. (ach en 'k heb tijd om foto's te uploaden ;)

In een te-korte tijd zal ik in een vliegtuig moeten stappen.

Ik kijk onwijs ernaar uit naar een kroket, Nederlandse spoorwegen, de anoniemiteit waarmee men zo eenvoudig in NL rond kan lopen en natuurlijk familie, vrienden, kennissen...

Maar op dit moment ben ik vooral bezig met het afscheid nemen en terugkijken.
Het eerste wat in mij opkomt is het fenomeen Zendelings kinderen (TCK; Third Culture Kids); Waar zullen we beginnen? Kids die drie of meer talen spreken; Engels, Frans, Wolof, moedertaal... Ze doen een levenservaring (cultureel, wereldlijk inzicht, karakter forming) op waar sommige 80-jarigen nog U tegen kunnen zeggen. Maar tegelijk zijn ze onwijs kwetsbaar, beschermt.
Het was een Eer om die kids te mogen lesgeven.
Wacht ik zal fftjes een voorbeeld geven van een Zendingskind, mijn huisgenoot. Ze is nu 18 jaar. Ze is op dr zesde met dr familie van Brazilie naar Senegal verhuist. Haar ouders werken met de Talibe kids hier in Dakar. Ze heeft haar hele school in het Franse systeem in Dakar gedaan; ze spreekt Frans, Portugees, Spaans, Engels en Wolof. Nu was ze een jaartje tussendoor op BCS als keuken organisator/fransdocent. Volgend jaar gaat ze naar Frankrijk talen studeren. In dr uppie.
En nee, dit is niet een overdreven verhaal, al die kids op BCS hadden een verhaal waar je gewoon zo respect voor krijgt....

Voor mijn vak, als wiskunde docent, heb ik ook zo veel mogen leren. Kennen jullie het Elly & Rikkert liedje ''k zit op het puntje van m'n stoel, het is zo spannend...'? Die regel heeft het gevoel perfect weergegeven, want zo voel ik me. Wat zal ik met deze ervaring mogen doen? Hoe zal ik het gebruiken? Als eerste is het gewoon leuk om andere schoolsystemen mee te maken. En het britse systeem is eigenlijk best indrukwekkend. Och en de wiskunde boeken zijn fantastisch!!!!!! Ik besef dat met mijn karakter, het docentschap best pittig kan worden, maar ik heb dit jaar echt ervaren wat het 'leuke' docent-zijn is. Oh en dan de gedachte dat ik in Nederland alles ook in het Engels mag doen... fijnfijn.

Oh en dan die fietstochten die ik met m'n collega Amy heb mogen maken; er is geen betere manier om een land te dekken, dan een fietstocht!
Oh en al die verschillende kerkelijke achtergronden, al die gave dingen die je dan meemaakt ('k geloof dat ik daar al over heb geschreven), maar ik ga er zoveel van meenemen :)

hihi 'k wil eigenlijk nog een filmpie kijken, dus 'k ga het hier afronden...
als je meer wil weten, vraag er gerust naar hoor... ik vertel waarschijnlijk graag. Oh misschien goed om te vragen naar m'n visum :D
:S

oh en natuurlijk wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie luisterend oor/oog, de gave berichtjes, mailtjes, brieven, skype momenten en gebed :D Zo'n reis, valt niet te doen zonder achterban waar je tegenaan kunt kletsen en die je op de hoogte houden van wat er in NL gebeurt.

Gelieve lezer, Bedankt! :D

me sussie :D

Hier dan eindelijk weer een blog van….

Petra!

Sorry als ik nu iemand teleurstel, maar mijn lieve zus Geeske vroeg of ik misschien ook een keer iets wou schrijven voor op haar blog. Gehoorzaam als dat ik ben(mam, niet meteen protesteren) doe ik dat natuurlijk wel eventjes. Dus vandaar dat ik nu voor een keertje hier schrijf.

So: here I go!

Vanaf het moment dat ik uit het vliegtuig stapte besefte ik dat het hier anders zou zijn. Natuurlijk was ik van te voren door mijn zus ingelicht over wat ik zou kunnen verwachten, maar om het ook echt mee te maken is natuurlijk wel even wat anders. De warmte die ik voelde toen ik uit het vliegtuig stapte, maakte het echt definitief. Ik ben gewoon in Dakar, hoofdstad van Senegal, op een ander continent genaamd Afrika! Na het normale, ‘trapje van het vliegtuig af, in een bus vervoerd worden naar het vliegveld’, moet je in een rij staan. Daar controleren ze een formulier dat je had moeten invullen in het vliegtuig, over wat je hier doet en over je paspoort gegevens. Als je eenmaal door die controle bent kan je naar je bagage lopen. Of, in mijn geval, waar je bagage aan zou moeten zijn.. Alsof ik nog niet doorhad dat ik in Afrika was, dachten ze ook maar even de bagage zo’n 3 kwartier later op de lopende banden te zetten. Dus na -wat lijkt- voor eeuwig te hebben gewacht, mag je met al je bagage naar de echte controle. Onderweg moet je dan nog even een stuk of 10 mannen van je afschudden, die heel vriendelijk je bagage willen dragen, maar dan vervolgens achteraf je er een groot geldbedrag voor gaan vragen. Eenmaal door de echte controle ben je aardig snel buiten. Ik vond mijn grote zus zwaaiend in een rij mensen achter dranghekken. Toen ik lief naar haar zwaaide, zwaaide met haar nog 2 mannen terug. Ik wist dat mijn zus een taxichauffeur had geregeld vanuit BCS, die betrouwbaar was. Omdat ik 2 mannen zag, nam ik maar gewoon aan dat die er dan vast bij hoorde. Eenmaal bij de dranghekken aangekomen nam één van de mannen mijn bagage over en ging ik mijn lieve zus begroeten. Meteen hoorde ik de 2 mannen met elkaar in het Frans praten en hoe goed mijn Frans ook is, het ging zo snel dat ik er niet zoveel van verstond. Al snel had ik door dat ze zo snel aan het praten waren, omdat ze het niet met elkaar eens waren. Wat nou bleek was dat de man er helemaal niet bij hoorde. Dus ik neem mijn bagage weer van hem over. Vervolgens doet de man er echt van alles aan om mij en de taxichauffeur over te halen, dat hij mijn bagage toch maar zou dragen... ‘We family’ is bijvoorbeeld één van de dingen die hij zei met het minimale Engels dat hij kon. Al lopend naar de auto kom je zo, echt letterlijk, nog zo’n 50(als het er niet meer zijn) mannen tegen die je dingen aanbieden, je bagage wel over willen nemen of andere dingen willen. Als je dan bij de auto aankomt, ben je dus wel aardig opgelucht. Totdat je realiseert hoe de auto eruit ziet. Echt zo’n oude bak die z’n jaartjes op de weg wel heeft gehad. Met zo’n 5 barsten in de ruit, maakt de chauffeur de ruit even schoon met een doekje(alsof je dáár naar zou kijken) en daar ga je dan. Rond een uur of 4 uur ’s nachts, lokale tijd(dus voor mij was het nog 2 uur later), met een auto rit van anderhalf uur in vooruitzicht, naar BCS.

Fijne eerste indruk dit hè?

Op dit moment ben ik alweer anderhalve week hier in Senegal. Dus ik ben ook weer anderhalve week aan ervaringen rijker. Hopelijk gaat dat nog iets meer dan 2 weken door en dan kunnen we deze geweldige ervaringen nog levendiger maken in levende lijve!

Groetjes Petra!

Regen komt eraan!

De laatste regenbui hier in Senegal was 25 September 2010.
(oepsie 25 september 2009... thanks voor je reactie oplettende 'anonieme' ;)
Ik kan het je vertellen: 9 maanden geen regen... is heerlijk...
Maargoed, misschien is het toch niet zo fijn voor de bevolking hier die er toch wel afhankelijk van is (ohohoh wat een cliché zin zeg...!!!)

nou ja, om het weer te beschrijven heb ik een vlog gemaakt in plaats van een blog ;)
video blog/bericht ...

je kunt het vinden op m'n fotosite
http://picasaweb.google.com/ghotiandfish/ZelfGemaaktFilmpies#
('k hoop dat de link werkt)

Anders probeer maar gewoon:
picasaweb.google.com/ghotiandfish
en dan één van de albums heet: 'zelf gemaakte filmpies'

oh ja, het kan misschien een beetje saai zijn, maar 'k hoop dat de muziek een beetje de traagheid van het filmpje heeft weggehaald.

Goed genietse! :)

oh ja, vergeten...

voor de mensen die graag wat fiets foto's willen zien, er staan op dezelfde site ook wat foto's van een fietstocht...
ook weer zeer chaotisch, maar voor degene die het echt wil zien, de titels zijn:
'Legune met Amy'
en 'photos for geeske'

Gambia vakantie

Voor meer foto’s, zie de slideshow rechts bovenaan deze pagina of kijk op picasaweb.google.com/ghotiandfish
(sorry het is op de site een beetje chaotisch… :s Alle Simon Gambia foto’s zijn van Gambia, ergens onderaan)

Goed, we zijn dus met z’n zevenen in een sept-place naar Gambia gegaan… sept, zeven plaatsen in het voertuig. Het is echt zo’n Afrikaanse oplossing; Een stationwagen, met in de kofferbak een extra bank voor drie personen en de bagage op het dak. Als je achterin zit is er geen hoofdruimte, maar dat is dan een klein nadeeltje wat bij de oplossing hoort. Het is net als kamperen in een tent waar je niet rechtop kunt staan – met de juiste attitude en muziek kan het toch eigenlijk best wel knus zijn!

Na vijf uur in de sept-place kwamen we eindelijk aan bij de grens, daar moesten we langs de douane, visa stempels ophalen. Niemand, behalve m’n Braziliaanse huisgenoot had zijn papieren in Senegal volledig op orde (het is in proces, maar niks om het te bewijzen) dus bij de grens waren ze niet erg blij met ons (ga je naar Gambia omdat je weer een drie maanden verlenging van je Senegalese visum wilt of is het echt vakantie?) We hadden het geluk dat één van de jongens een Manchester United voetbal shirt aan had; de avond ervoor was een Manchester United - (duitsland?!?) wedstrijd, dus natuurlijk na een interessant gesprek over voetbal, mochten we door. Mannen… btw. eigenlijk ik heb niks aan te merken over de Gambiaanse regering hoor, ik zit hier ook niet één of ander censuur te vermijden, maar de Gambiaanse regering zit aardig goed in elkaar!!! Ze hadden redelijke vragen, en het systeem werkt goed (tenminste wat ik als tourist heb gezien)...
Daarna met twee taxi's naar de veerpont en naar ons verblijf. Nog een twee uur…
De natuur tijdens de reis was ongelofelijk; ik denk dat er ooit nog eens een typisch Nederlandse blog komt over het weer hier in Senegal, maar goed, we vertrokken uit een ‘woestijngebied’ en we arriveerden in een groen land, het was onwijs om die verandering mee te maken. De baobab bomen veranderden langzaam in groene struiken en palmbomen. Stenen huizen veranderden langzaam in kleien hutjes. Franse taal veranderde langzaam in Engels…
Je zou denken dat Engels beter zou zijn, maar eigenlijk was het best irritant; want we konden niet meer zomaar over bijvoorbeeld de prijs overleggen zonder dat ze wisten waar we het over hadden. Dus onze gezamelijke Engelse taal veranderde naar Duits, hihi… M’n Duits docent moet trots op me zijn geweest :D
Ik snap nu eindelijk waarom we zoveel talen op school hadden, toch best handig als je jezelf duidelijk kunt maken in verschillende talen, ook al was het alleen de basis ‘Nein, das ist nicht toier’ (man ik weet niet eens hoe je het schrijft!!!).
De markt ervaring in Gambia was super, want je kunt meer de discussie aangaan met de verkopers.
‘Meneer hoeveel kosten die mango’s?’
‘Mevrouw omdat u zo mooi bent, maak ik er voor u 30 Dalasis van.’
‘Ik zou er in Nederland 30 Dalasi voor betalen, en hier heeft het de hele dag in de zon gelegen, ik betaal niet meer dan 15.’
‘Als je mijn vrouw wordt, maak ik er 25 van.’
’Sorry ik ben al getrouwd, dat daar (wijzend naar een mannelijke collega) is mijn man, kunt u er 20 van maken?’
’Nee 25 is echt mijn laatste prijs, hebben jullie een dochter?’
’Nee sorry, geen dochter, nou ja, laat die mango’s maar zitten.’
10 meter verderop komt hij achter je aan lopen… ‘hier zijn uw mango’s, voor 20 Dalasis?’
Goed, dit zijn de leuke ervaringen, de minder leuke ervaringen zijn de mannen die in eerste instantie vriendelijk ‘hoi’ zeggen en vervolgens alles van je willen weten, achter je aan blijven lopen en blijven roepen dat ze vrienden willen zijn… Je komt met geen mogelijkheid van ze af… Na anderhalf uur ben je ze zo zat dat je maar naar huis gaat, gewoon omdat je van ze af wilt… Ja, das dan weer jammer.

Daarnaast zijn we naar het strand geweest,
een apen bos/reservaat bezocht,
krokodillen geaaid (we waren niet gevaarlijk hoor),
één van de BCS leerlingen uit Gambia bezocht,
naar Gambiaanse kerk… (oh pa en ma, het bracht toch heerlijke herinneringen naar boven :)

Tijdens ons verblijf, bleek dat we toch langer in de hoofdstad Fajara moesten wachten op Ana’s visum, onze vakantieplannen moesten veranderen… alsof dat probleem niet groot genoeg was, bleek dat we aardig door ons contantgeld heen zaten…
hihi we hebben echt een hele avond, zitten nadenken over hoe we onze vakantie zouden aanpassen, lol; Als we er morgen om 8.00 achter komen dat we een dag langer hier in mogen verblijven, moeten we de andere families die we zouden bezoeken bellen en vragen of we alles een dag later mogen verzetten. Als de administratie man nog niet is komen opdagen rond 8.30, dan moeten we echt vertrekken, met het geld dat we hebben en één van de ouders vragen of we wat geld van hen kunnen lenen (anders bestaat er de kans dat we hier vast zitten zonder een verblijfplaats), de laatste bus naar onze volgende locatie vertrok 9.00 in de morgen…
nou ja, heel verhaal, moeilijk om te vertellen… maar we hadden een plan A, plan B, plan C en plan D… En een notulist die alle plannen notuleerde :)
Het is dan de kunst om er de humor van de situatie in te zien.... right? :)

In Gambia zijn drie Nederlandse WEC gezinnen (WEC is de organisatie waar ik van uitgezonden ben). Een echtpaar dat ik heb leren kennen tijdens mijn orientatie voor BCS en twee gezinnen waarvan de kinderen volgend jaar naar BCS gaan... Ik had hen graag willen opzoeken, maar goed, we zijn met een groep, dus niet alles gaat... Maar uiteindelijk toch voor elkaar gekregen om bij één gezin langs te kunnen...

De reis door Gambia
In de foto zie je Senegal (licht getint), in Senegal zie je een wat donkerder gekleurd slang-vormig gebied, dat is Gambia... Een stukje Engelstalig in Franstalige omgeving, een zeldzaamstukje land dat niet de cfa als munteenheid gebruikt maar dalasi... (een buitenbeen landje)... met een ribier erdoorheen en één lang asfalt/zandweg...!!! Als twee vrienden, wonend aan tegenovergestelde kant van Gambia, op dezelfde dag besluiten naar de andere kant te reizen, dan komen ze elkaar geheit tegen!
Goed, Fajara (of banjul, geen idee) de hoofdstad, is helemaal links en uiteindelijk reisden we tijdens de vijfde dag land inwaarts (eindbestemming 5 uur verderop, halverwege het land).
Vanuit Banjul namen we een GalliGalli (volgestampte minibus) naar Brikama (wat zo ongeveer een half uur is), waar een groot chaotisch GalliGalli station is, zonder bordjes ofzo, maar blijkbaar hebben ze allemaal verschillende bestemmingen... Eindelijk je GalliGalli te pakken mag je uurtje (of meer) wachten totdat ze andere mensen hebben gevonden die ook dezelfde richting op willen... want als hij niet vol+1 is, vertrekt hij niet :D
Halverwege onze reis woonde twee Koreaanse kindjes van de school, dus we besloten daar fftjes te stoppen en later een GalliGalli richting onze eindbestemming te nemen... Ik zou daar een nachtje verblijven met een Duitse vriendin, want naast hen woonde één van de Nederlandse gezinnen waar ik langs wilde gaan. Ik geloof dat we zo ongeveer rond 11.00 aankwamen, en de rest besloot rond 12.00 weer op stap te gaan, langs de weg, wachten op een GalliGalli met genoeg plaats om hen mee te nemen naar de eindbestemming... en maar wachten... en maar wachten... en maar wachten... uiteindelijk 17.00 besloten de mensen van eindbestemming maar hen op te halen, want alle GalliGalli's waren vol... Blijkbaar was de plek waar we uit waren gestapt een bestemming voor GalliGalli's, als je verder wilt, moet je in Brikama (het GalliGalli station) in een andere GG stappen... (dat woord valt gewoon NIET te typen!!!!)
De volgende ochtend besloten Daniela (de Duitse metgezel) en ik vroeg langs de weg te staan, nou ja 8.00... maar om 9.00 zagen we onszelf om 17.00 er nog steeds daar staan (daarnaast was er een over vriendelijk Gambiaans man met een dwingende huwelijksaanzoek - daar ging de rust...)... Dus we hebben eerst drie uur terug gereisd naar Brikama (die GG's zijn wat minder vol), en toen de juiste GG gepakt naar onze eindbestemming, vier uur verderop (we hadden de snelle GG te pakken, en maar racen over die zandweggetjes, aan het eind van de reis hadden we beide dan ook een laagje zand over ons lichaam... fijnfijn...)
hihi, ja, de ultieme uitdaging en ik kan nog steeds zeggen: IK HOUD VAN REIZEN :)
Eenmaal aangekomen, gelijk deelgenomen aan een dagelijkste kerkdienst bij die lui... het was een soort jongerendienst, 10 kids uit de regio, en wij met z'n 7en en het zendingsgezin... buiten in de tuin, de liederen met de hand geschreven op de achterkant van een oude kalender... zonsondergang... heerlijk simpel, hmmmm... daarna uitgebreid eten en slapen, want de volgende dag hadden we de terugreis :) weer 7 uurtjes in sept-place, ik achterin!!!

Sorry 'k heb geen spetterend eind....

maar dit was m'n Gambia avontuur :)

hey en examenmensjes... break a leg!