Er is een tijd van komen en er is een tijd van .... bah! :s

Dit is mijn uitzicht terwijl ik mijn laatste bericht schrijf. Bovenop het WEC guesthouse in Dakar; het terras. Nee, ik besef dat het niet indrukwekkend is, en camera talent is spijtig genoeg niet aanwezig. Maar misschien helpt het om in te leven. (ach en 'k heb tijd om foto's te uploaden ;)

In een te-korte tijd zal ik in een vliegtuig moeten stappen.

Ik kijk onwijs ernaar uit naar een kroket, Nederlandse spoorwegen, de anoniemiteit waarmee men zo eenvoudig in NL rond kan lopen en natuurlijk familie, vrienden, kennissen...

Maar op dit moment ben ik vooral bezig met het afscheid nemen en terugkijken.
Het eerste wat in mij opkomt is het fenomeen Zendelings kinderen (TCK; Third Culture Kids); Waar zullen we beginnen? Kids die drie of meer talen spreken; Engels, Frans, Wolof, moedertaal... Ze doen een levenservaring (cultureel, wereldlijk inzicht, karakter forming) op waar sommige 80-jarigen nog U tegen kunnen zeggen. Maar tegelijk zijn ze onwijs kwetsbaar, beschermt.
Het was een Eer om die kids te mogen lesgeven.
Wacht ik zal fftjes een voorbeeld geven van een Zendingskind, mijn huisgenoot. Ze is nu 18 jaar. Ze is op dr zesde met dr familie van Brazilie naar Senegal verhuist. Haar ouders werken met de Talibe kids hier in Dakar. Ze heeft haar hele school in het Franse systeem in Dakar gedaan; ze spreekt Frans, Portugees, Spaans, Engels en Wolof. Nu was ze een jaartje tussendoor op BCS als keuken organisator/fransdocent. Volgend jaar gaat ze naar Frankrijk talen studeren. In dr uppie.
En nee, dit is niet een overdreven verhaal, al die kids op BCS hadden een verhaal waar je gewoon zo respect voor krijgt....

Voor mijn vak, als wiskunde docent, heb ik ook zo veel mogen leren. Kennen jullie het Elly & Rikkert liedje ''k zit op het puntje van m'n stoel, het is zo spannend...'? Die regel heeft het gevoel perfect weergegeven, want zo voel ik me. Wat zal ik met deze ervaring mogen doen? Hoe zal ik het gebruiken? Als eerste is het gewoon leuk om andere schoolsystemen mee te maken. En het britse systeem is eigenlijk best indrukwekkend. Och en de wiskunde boeken zijn fantastisch!!!!!! Ik besef dat met mijn karakter, het docentschap best pittig kan worden, maar ik heb dit jaar echt ervaren wat het 'leuke' docent-zijn is. Oh en dan de gedachte dat ik in Nederland alles ook in het Engels mag doen... fijnfijn.

Oh en dan die fietstochten die ik met m'n collega Amy heb mogen maken; er is geen betere manier om een land te dekken, dan een fietstocht!
Oh en al die verschillende kerkelijke achtergronden, al die gave dingen die je dan meemaakt ('k geloof dat ik daar al over heb geschreven), maar ik ga er zoveel van meenemen :)

hihi 'k wil eigenlijk nog een filmpie kijken, dus 'k ga het hier afronden...
als je meer wil weten, vraag er gerust naar hoor... ik vertel waarschijnlijk graag. Oh misschien goed om te vragen naar m'n visum :D
:S

oh en natuurlijk wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie luisterend oor/oog, de gave berichtjes, mailtjes, brieven, skype momenten en gebed :D Zo'n reis, valt niet te doen zonder achterban waar je tegenaan kunt kletsen en die je op de hoogte houden van wat er in NL gebeurt.

Gelieve lezer, Bedankt! :D

me sussie :D

Hier dan eindelijk weer een blog van….

Petra!

Sorry als ik nu iemand teleurstel, maar mijn lieve zus Geeske vroeg of ik misschien ook een keer iets wou schrijven voor op haar blog. Gehoorzaam als dat ik ben(mam, niet meteen protesteren) doe ik dat natuurlijk wel eventjes. Dus vandaar dat ik nu voor een keertje hier schrijf.

So: here I go!

Vanaf het moment dat ik uit het vliegtuig stapte besefte ik dat het hier anders zou zijn. Natuurlijk was ik van te voren door mijn zus ingelicht over wat ik zou kunnen verwachten, maar om het ook echt mee te maken is natuurlijk wel even wat anders. De warmte die ik voelde toen ik uit het vliegtuig stapte, maakte het echt definitief. Ik ben gewoon in Dakar, hoofdstad van Senegal, op een ander continent genaamd Afrika! Na het normale, ‘trapje van het vliegtuig af, in een bus vervoerd worden naar het vliegveld’, moet je in een rij staan. Daar controleren ze een formulier dat je had moeten invullen in het vliegtuig, over wat je hier doet en over je paspoort gegevens. Als je eenmaal door die controle bent kan je naar je bagage lopen. Of, in mijn geval, waar je bagage aan zou moeten zijn.. Alsof ik nog niet doorhad dat ik in Afrika was, dachten ze ook maar even de bagage zo’n 3 kwartier later op de lopende banden te zetten. Dus na -wat lijkt- voor eeuwig te hebben gewacht, mag je met al je bagage naar de echte controle. Onderweg moet je dan nog even een stuk of 10 mannen van je afschudden, die heel vriendelijk je bagage willen dragen, maar dan vervolgens achteraf je er een groot geldbedrag voor gaan vragen. Eenmaal door de echte controle ben je aardig snel buiten. Ik vond mijn grote zus zwaaiend in een rij mensen achter dranghekken. Toen ik lief naar haar zwaaide, zwaaide met haar nog 2 mannen terug. Ik wist dat mijn zus een taxichauffeur had geregeld vanuit BCS, die betrouwbaar was. Omdat ik 2 mannen zag, nam ik maar gewoon aan dat die er dan vast bij hoorde. Eenmaal bij de dranghekken aangekomen nam één van de mannen mijn bagage over en ging ik mijn lieve zus begroeten. Meteen hoorde ik de 2 mannen met elkaar in het Frans praten en hoe goed mijn Frans ook is, het ging zo snel dat ik er niet zoveel van verstond. Al snel had ik door dat ze zo snel aan het praten waren, omdat ze het niet met elkaar eens waren. Wat nou bleek was dat de man er helemaal niet bij hoorde. Dus ik neem mijn bagage weer van hem over. Vervolgens doet de man er echt van alles aan om mij en de taxichauffeur over te halen, dat hij mijn bagage toch maar zou dragen... ‘We family’ is bijvoorbeeld één van de dingen die hij zei met het minimale Engels dat hij kon. Al lopend naar de auto kom je zo, echt letterlijk, nog zo’n 50(als het er niet meer zijn) mannen tegen die je dingen aanbieden, je bagage wel over willen nemen of andere dingen willen. Als je dan bij de auto aankomt, ben je dus wel aardig opgelucht. Totdat je realiseert hoe de auto eruit ziet. Echt zo’n oude bak die z’n jaartjes op de weg wel heeft gehad. Met zo’n 5 barsten in de ruit, maakt de chauffeur de ruit even schoon met een doekje(alsof je dáár naar zou kijken) en daar ga je dan. Rond een uur of 4 uur ’s nachts, lokale tijd(dus voor mij was het nog 2 uur later), met een auto rit van anderhalf uur in vooruitzicht, naar BCS.

Fijne eerste indruk dit hè?

Op dit moment ben ik alweer anderhalve week hier in Senegal. Dus ik ben ook weer anderhalve week aan ervaringen rijker. Hopelijk gaat dat nog iets meer dan 2 weken door en dan kunnen we deze geweldige ervaringen nog levendiger maken in levende lijve!

Groetjes Petra!

Regen komt eraan!

De laatste regenbui hier in Senegal was 25 September 2010.
(oepsie 25 september 2009... thanks voor je reactie oplettende 'anonieme' ;)
Ik kan het je vertellen: 9 maanden geen regen... is heerlijk...
Maargoed, misschien is het toch niet zo fijn voor de bevolking hier die er toch wel afhankelijk van is (ohohoh wat een cliché zin zeg...!!!)

nou ja, om het weer te beschrijven heb ik een vlog gemaakt in plaats van een blog ;)
video blog/bericht ...

je kunt het vinden op m'n fotosite
http://picasaweb.google.com/ghotiandfish/ZelfGemaaktFilmpies#
('k hoop dat de link werkt)

Anders probeer maar gewoon:
picasaweb.google.com/ghotiandfish
en dan één van de albums heet: 'zelf gemaakte filmpies'

oh ja, het kan misschien een beetje saai zijn, maar 'k hoop dat de muziek een beetje de traagheid van het filmpje heeft weggehaald.

Goed genietse! :)

oh ja, vergeten...

voor de mensen die graag wat fiets foto's willen zien, er staan op dezelfde site ook wat foto's van een fietstocht...
ook weer zeer chaotisch, maar voor degene die het echt wil zien, de titels zijn:
'Legune met Amy'
en 'photos for geeske'

Gambia vakantie

Voor meer foto’s, zie de slideshow rechts bovenaan deze pagina of kijk op picasaweb.google.com/ghotiandfish
(sorry het is op de site een beetje chaotisch… :s Alle Simon Gambia foto’s zijn van Gambia, ergens onderaan)

Goed, we zijn dus met z’n zevenen in een sept-place naar Gambia gegaan… sept, zeven plaatsen in het voertuig. Het is echt zo’n Afrikaanse oplossing; Een stationwagen, met in de kofferbak een extra bank voor drie personen en de bagage op het dak. Als je achterin zit is er geen hoofdruimte, maar dat is dan een klein nadeeltje wat bij de oplossing hoort. Het is net als kamperen in een tent waar je niet rechtop kunt staan – met de juiste attitude en muziek kan het toch eigenlijk best wel knus zijn!

Na vijf uur in de sept-place kwamen we eindelijk aan bij de grens, daar moesten we langs de douane, visa stempels ophalen. Niemand, behalve m’n Braziliaanse huisgenoot had zijn papieren in Senegal volledig op orde (het is in proces, maar niks om het te bewijzen) dus bij de grens waren ze niet erg blij met ons (ga je naar Gambia omdat je weer een drie maanden verlenging van je Senegalese visum wilt of is het echt vakantie?) We hadden het geluk dat één van de jongens een Manchester United voetbal shirt aan had; de avond ervoor was een Manchester United - (duitsland?!?) wedstrijd, dus natuurlijk na een interessant gesprek over voetbal, mochten we door. Mannen… btw. eigenlijk ik heb niks aan te merken over de Gambiaanse regering hoor, ik zit hier ook niet één of ander censuur te vermijden, maar de Gambiaanse regering zit aardig goed in elkaar!!! Ze hadden redelijke vragen, en het systeem werkt goed (tenminste wat ik als tourist heb gezien)...
Daarna met twee taxi's naar de veerpont en naar ons verblijf. Nog een twee uur…
De natuur tijdens de reis was ongelofelijk; ik denk dat er ooit nog eens een typisch Nederlandse blog komt over het weer hier in Senegal, maar goed, we vertrokken uit een ‘woestijngebied’ en we arriveerden in een groen land, het was onwijs om die verandering mee te maken. De baobab bomen veranderden langzaam in groene struiken en palmbomen. Stenen huizen veranderden langzaam in kleien hutjes. Franse taal veranderde langzaam in Engels…
Je zou denken dat Engels beter zou zijn, maar eigenlijk was het best irritant; want we konden niet meer zomaar over bijvoorbeeld de prijs overleggen zonder dat ze wisten waar we het over hadden. Dus onze gezamelijke Engelse taal veranderde naar Duits, hihi… M’n Duits docent moet trots op me zijn geweest :D
Ik snap nu eindelijk waarom we zoveel talen op school hadden, toch best handig als je jezelf duidelijk kunt maken in verschillende talen, ook al was het alleen de basis ‘Nein, das ist nicht toier’ (man ik weet niet eens hoe je het schrijft!!!).
De markt ervaring in Gambia was super, want je kunt meer de discussie aangaan met de verkopers.
‘Meneer hoeveel kosten die mango’s?’
‘Mevrouw omdat u zo mooi bent, maak ik er voor u 30 Dalasis van.’
‘Ik zou er in Nederland 30 Dalasi voor betalen, en hier heeft het de hele dag in de zon gelegen, ik betaal niet meer dan 15.’
‘Als je mijn vrouw wordt, maak ik er 25 van.’
’Sorry ik ben al getrouwd, dat daar (wijzend naar een mannelijke collega) is mijn man, kunt u er 20 van maken?’
’Nee 25 is echt mijn laatste prijs, hebben jullie een dochter?’
’Nee sorry, geen dochter, nou ja, laat die mango’s maar zitten.’
10 meter verderop komt hij achter je aan lopen… ‘hier zijn uw mango’s, voor 20 Dalasis?’
Goed, dit zijn de leuke ervaringen, de minder leuke ervaringen zijn de mannen die in eerste instantie vriendelijk ‘hoi’ zeggen en vervolgens alles van je willen weten, achter je aan blijven lopen en blijven roepen dat ze vrienden willen zijn… Je komt met geen mogelijkheid van ze af… Na anderhalf uur ben je ze zo zat dat je maar naar huis gaat, gewoon omdat je van ze af wilt… Ja, das dan weer jammer.

Daarnaast zijn we naar het strand geweest,
een apen bos/reservaat bezocht,
krokodillen geaaid (we waren niet gevaarlijk hoor),
één van de BCS leerlingen uit Gambia bezocht,
naar Gambiaanse kerk… (oh pa en ma, het bracht toch heerlijke herinneringen naar boven :)

Tijdens ons verblijf, bleek dat we toch langer in de hoofdstad Fajara moesten wachten op Ana’s visum, onze vakantieplannen moesten veranderen… alsof dat probleem niet groot genoeg was, bleek dat we aardig door ons contantgeld heen zaten…
hihi we hebben echt een hele avond, zitten nadenken over hoe we onze vakantie zouden aanpassen, lol; Als we er morgen om 8.00 achter komen dat we een dag langer hier in mogen verblijven, moeten we de andere families die we zouden bezoeken bellen en vragen of we alles een dag later mogen verzetten. Als de administratie man nog niet is komen opdagen rond 8.30, dan moeten we echt vertrekken, met het geld dat we hebben en één van de ouders vragen of we wat geld van hen kunnen lenen (anders bestaat er de kans dat we hier vast zitten zonder een verblijfplaats), de laatste bus naar onze volgende locatie vertrok 9.00 in de morgen…
nou ja, heel verhaal, moeilijk om te vertellen… maar we hadden een plan A, plan B, plan C en plan D… En een notulist die alle plannen notuleerde :)
Het is dan de kunst om er de humor van de situatie in te zien.... right? :)

In Gambia zijn drie Nederlandse WEC gezinnen (WEC is de organisatie waar ik van uitgezonden ben). Een echtpaar dat ik heb leren kennen tijdens mijn orientatie voor BCS en twee gezinnen waarvan de kinderen volgend jaar naar BCS gaan... Ik had hen graag willen opzoeken, maar goed, we zijn met een groep, dus niet alles gaat... Maar uiteindelijk toch voor elkaar gekregen om bij één gezin langs te kunnen...

De reis door Gambia
In de foto zie je Senegal (licht getint), in Senegal zie je een wat donkerder gekleurd slang-vormig gebied, dat is Gambia... Een stukje Engelstalig in Franstalige omgeving, een zeldzaamstukje land dat niet de cfa als munteenheid gebruikt maar dalasi... (een buitenbeen landje)... met een ribier erdoorheen en één lang asfalt/zandweg...!!! Als twee vrienden, wonend aan tegenovergestelde kant van Gambia, op dezelfde dag besluiten naar de andere kant te reizen, dan komen ze elkaar geheit tegen!
Goed, Fajara (of banjul, geen idee) de hoofdstad, is helemaal links en uiteindelijk reisden we tijdens de vijfde dag land inwaarts (eindbestemming 5 uur verderop, halverwege het land).
Vanuit Banjul namen we een GalliGalli (volgestampte minibus) naar Brikama (wat zo ongeveer een half uur is), waar een groot chaotisch GalliGalli station is, zonder bordjes ofzo, maar blijkbaar hebben ze allemaal verschillende bestemmingen... Eindelijk je GalliGalli te pakken mag je uurtje (of meer) wachten totdat ze andere mensen hebben gevonden die ook dezelfde richting op willen... want als hij niet vol+1 is, vertrekt hij niet :D
Halverwege onze reis woonde twee Koreaanse kindjes van de school, dus we besloten daar fftjes te stoppen en later een GalliGalli richting onze eindbestemming te nemen... Ik zou daar een nachtje verblijven met een Duitse vriendin, want naast hen woonde één van de Nederlandse gezinnen waar ik langs wilde gaan. Ik geloof dat we zo ongeveer rond 11.00 aankwamen, en de rest besloot rond 12.00 weer op stap te gaan, langs de weg, wachten op een GalliGalli met genoeg plaats om hen mee te nemen naar de eindbestemming... en maar wachten... en maar wachten... en maar wachten... uiteindelijk 17.00 besloten de mensen van eindbestemming maar hen op te halen, want alle GalliGalli's waren vol... Blijkbaar was de plek waar we uit waren gestapt een bestemming voor GalliGalli's, als je verder wilt, moet je in Brikama (het GalliGalli station) in een andere GG stappen... (dat woord valt gewoon NIET te typen!!!!)
De volgende ochtend besloten Daniela (de Duitse metgezel) en ik vroeg langs de weg te staan, nou ja 8.00... maar om 9.00 zagen we onszelf om 17.00 er nog steeds daar staan (daarnaast was er een over vriendelijk Gambiaans man met een dwingende huwelijksaanzoek - daar ging de rust...)... Dus we hebben eerst drie uur terug gereisd naar Brikama (die GG's zijn wat minder vol), en toen de juiste GG gepakt naar onze eindbestemming, vier uur verderop (we hadden de snelle GG te pakken, en maar racen over die zandweggetjes, aan het eind van de reis hadden we beide dan ook een laagje zand over ons lichaam... fijnfijn...)
hihi, ja, de ultieme uitdaging en ik kan nog steeds zeggen: IK HOUD VAN REIZEN :)
Eenmaal aangekomen, gelijk deelgenomen aan een dagelijkste kerkdienst bij die lui... het was een soort jongerendienst, 10 kids uit de regio, en wij met z'n 7en en het zendingsgezin... buiten in de tuin, de liederen met de hand geschreven op de achterkant van een oude kalender... zonsondergang... heerlijk simpel, hmmmm... daarna uitgebreid eten en slapen, want de volgende dag hadden we de terugreis :) weer 7 uurtjes in sept-place, ik achterin!!!

Sorry 'k heb geen spetterend eind....

maar dit was m'n Gambia avontuur :)

hey en examenmensjes... break a leg!

Sporten en de omgeving

Alweer een berichtje?!?!?


Jep, sorry...
Nou ja, sporten is de laatste tijd een onderdeel van m'n leven... Nee niet een goed voornemen, daar geloof ik niet in, die werken alleen maar voor een maandje... Maar een collega wilde graag wat fietsen en nou ja, Nederlander zijnde ben ik altijd wel te vinden voor een fietstochtje...


hihi dat heb ik geweten... 'altijd te vinden voor een fietstochtJE', het was toch iets meer uitdaging dat ik in eerste instantie dacht.
Na vijf minuten fietsen zweet je al als een otter!
Na tien minuten zijn je kleren nat.
Na vijftien minuten heb je de zonnebrandolie in je ogen zodat het zichtsveld is gehalveerd.
Na twintig minuten komt er een stukkie wat heerlijk snel gaat, waardoor je tijdelijk in de illusie leeft dat je het allemaal best wel aankan...
Na vijfentwintig minuten komt er een heuvel (bijna bij het strand) die toch echt, best wel pittig is.
Na dertig minuten ben je ongeveer halverwege die heuvel/berg, er lijkt geen einde aan te komen.
Na vijfendertig minuten begin je te geloven dat je de mounteverist hebt befietst, geen adem meer....
Na veertig minuten mag je eindelijk de mounteverist afdalen... (wat toch elke keer naar mijn mening toch te snel gaat...!!!)
Na vijfenveertig minuten ben je eindelijk bij het strand :)
Het leuke is dat in Senegal de wind altijd dezelfde kant op waait. Dus elke keer was de heenweg geweldig (lees het bovenstaande) en de terugweg begin je met de heuvel (alle opgedane energie bij het strand is foetsie) en mag je de resterende energie gebruiken om de tegenwind te verslaan... LOL

Nee, ik de Nederlander, houd van fietsen!!!



Goed, na die eerste ervaring, was het gevoel thuis toch wel zo gaaf... IK HEB DIT OVERLEEFD!!!
Nu proberen we het elke week te doen, dus elke dinsdag als er geen docenten vergadering is, fietsen we voor een uurtje/anderhalf uurtje... Meestal proberen we elke keer een andere route te nemen, zodat we weer wat anders zien...
Zo zijn we een keer langs het vakantiehuis van de Senegalese president gefietst... (de weg is dan plotseling super geasvalteerd ;) Je kunt jammer genoeg zijn huis niet zien, je ziet alleen een 'oude' muur en vier bewaakte torens, ik durfde toch geen foto te maken...
Euhm natuurlijk het karikatuur; Afrikaanse kindjes die schattig in het frans vragen wat je naam is en mannen (ze zijn er blijkbaar in elke cultuur :s) die het geweldig vinden om je aandacht te vragen door te fluiten en vervolgens lachen :s Sinds dat het meer woenstijn is hier dan rimboe hebben we niet echt van die boomstambruggen en bebosde paden, maar meer onbegaanbare zandwegen... Als je thuis gekomt man, een laag zand over je hele lichaam, zelfs onder je pet!!

Twee weken geleden besloten we een keer naar Simone zwembad te gaan fietsen ('k had ooit tijdens die LUXE blog foto's laten zien van een zwembad wat een mooi uitzicht had...) Het uitzicht vanuit het zwembad was een soort reservaat, mooi groen gebied... Na ons verfrissend zwemmoment besloten we op 'ontdekkingstour' te gaan... kijken hoever we in het reservaat Legune konden fietsen... Rondom het hele gebied bleek een weg te zijn, hard door het zout/zoetwater en onwijs skitterend!!! Een soort savanne gebied... en een grote oase in het midden... wow... Goed, deze keer was ik vergeten m'n geheugenkaartje in m'n camera te plaatsen ;) hihi Ja, ik blijf nog steeds dezelfde chaotisch persoon die jullie kennen, ik kan zoveel sporten als ik wil, dát blijft hetzelfde ;)

Gister zijn we richting Thies gegaan... Dit is de enige weg waarbij we de heenweg tegenwind hebben en de terugweg meewind... het is eigenlijk best saai, heuveltje op, heuveltje af, heuveltje op op, heuveltje af, heuveltje op op op, zandstorm door wegwerkzaamheden, heuveltje af... af en toe een dorpje, dan weer iets wat lijkt op een begin van industrie... goed, deze keer had ik m'n hele camera gebeuren gewoon opgegeven, dus ook geen foto's...

Ik begin nu toch wel te beseffen dat die foto's toch wel nodig zijn... vanmiddag ga ik weer fietsen naar Simone, naar de Legune, het reservaat... Deze keer gaat de camera mee ;) Het wordt een drie uur fietstocht, dus 'k heb wel die korte-fotomoment-pauzes nodig :D

'k hoop dat ik ze morgen dan uploaden... we zullen zien...



Andere sporten
Goed een andere collega zwemt elke vrijdag en woensdagochtend... vrijdagochtend is eigenlijk m'n Windesheimochtend, maar dat heb ik geruild met zaterdagochtend, dus dan pogen we ook maar tot zwemmen... goed in Nederland was dat zo niet m'n favoriete sport, maar hier in Senegal (zwempak/zwembroek verplicht, toch net iets fijner vind ik) en de enige sport zonder te zweten... jep, hier is zwemmen best oké...


Nu tijdens de vakantie hebben we ontdekt dat we allemaal best leuk vinden om te volleyballen :D Jongelui, maar ook huisouders, directie... iedereen doet gezellig mee... Het is één grote lachsalvo met af en toe een gemene bal... maar over het algemeen zijn we christenen ;)

hih het bovenstaande was geschreven op 6 april... de volgende dag een heeeeerlijke fietstocht, maar...... batterijen waren leeg.... ja het zal toch eens gebeuren dat alles vlekkeloos gebeurt.... :s
Gelukkig is het vakantie, dus genoeg andere fietsreizen te gaan :D

Groetjes

Vakantie!!!!

Dag vriendjes en vriendinnetjes :)
Hoi mensen... hoe gaat ie ermee?

Deze hele maand, April, is het vakantie hier op BCS... tenminste, de kinderen zijn naar huis, natuurlijk zijn er wel wat klusjes, zoals opruimen van het magazijnhok, het opnemen van stuk of 100 video's onderwijs materiaal op dvd, schoonmaken van gordijnen etc... maar goed, een fijne afwisseling.

Donderdag zijn we met z'n allen naar Thies gegaan, naar de markt slash supermarkt... Tijdens een normale school week, hoeven we eigenlijk helemaal geen keuzes te maken, alles wordt voor ons gedaan... Wat we eten wordt voor ons gekozen, wat je 'savonds doet of in het weekend wordt merendeel voor je gekozen... dus we hebben met z'n allen hard zitten lachen in de bus terug van Thies... we konden geen keuzes meer maken!!! Echt in de markt; wat gaan we eten de rest van de week? Welke groente? gaan we taarten bakken? en hoeveel kaas zal ik kopen? We zijn van geen keuzes maken, gegaan naar alle beslissingen maken voor de komende twee weken. Het was een interessante ervaring!

Gister hebben we met z'n alleen stil gestaan bij Goede Vrijdag door middel van zeven meditaties... Dat was toch wel bijzonder, zeven verschillende korte praatjes gehouden voor collega's, mensen zoals jij en ik, maar allemaal uit andere landen, met hun eigen accent ;) eerste twee Duitsers (op een één of andere manier komen zij nooit van hun accent af als ze Engels spreken), Braziliaan (hij is hier net sinds twee maanden, maar je kon gelijk merken dat hij dominee is), Fransman, Twee Britten en een Amerikaan... Je kon aan iedereen zien dat we met z'n alleen beseften hoe onwijs bijzonder het moment was... Zelfs de kleine kids van de medewerkers-familie's hadden door waar de dienst om draaide... ja onwijs... Als je dat warme gevoel in je borstkast tijdens dat soort momenten kon opnemen en op internet uploaden, wat zou dat toch mooi zijn :)
Zondag hebben we een Zonsopgang dienst op het strand 15 minuten verderop... Met z'n allen om 6 uur opstaan, gitaren mee, verder weet ik eigenlijk niet wat we gaan doen, maar 'k heb het gevoel dat het bijzonder gaat worden... Blijkbaar is een zonsopgang dienst voor pasen iets typisch Brits. (goed, 'k heb geen problemen om me hier aan te passen, 'k heb er zin in!!!)

'k Zou vanmiddag met een gezin naar Luga gaan om wat meer van de 'Senegaleese' cultuur op te nemen, maar er is gister daar net een crisis uitgebroken, waardoor het toch niet kan doorgaan.
Over crisissen gesproken, hebben jullie gehoord over Guinee Bissau? is dat een beetje in het nieuws bij jullie of niet? Nou ja, hier wordt er wel aardig over gesproken, waarschijnlijk vooral omdat één van ons erheen zou gaan aankomen maandag, maar nu werd geadviseerd de reis uit te stellen. Al die crississen doen je toch wel beseffen dat hier niet alles soepeltjes verloopt... Maar goed, Senegal is wel een land wat aardig stabiel is (voor een Afrikaans land) dus daar gaan we dan maar vanuit.
'k Ga hopelijk volgende week op vakantie naar Gambia... het is nog niet helemaal zeker hoor, want hihi, m'n visum problemen zijn NOG STEEDS niet opgelost :) 'k begin hem toch wel een beetje te knijpen hoor... ik bedoel, zoveel, dingetjes die toch telkens weer iets langer duren dan ik had gedacht... Nou ja, en ik geloof dat het niet echt wordt aangeraden om naar Gambia te gaan als niet alles is geregeld... Maar het zou toch zooooo gaaf zijn!!! Nou ja, in het volgende berichtje zullen jullie was wel horen of het is gelukt of niet :)

goed, dat was m'n blogie voor nu, nu nog wat dingetjes voor een bruiloft, een plan schrijven voor schoolresearch, muziek maken, m'n kamer opruimen (het zal toch eens niet m'n vakantieklusjes horen, wat zou vakantie dan saai worden!!!), SLB verslag schrijven voor school, Nederlandse Ambassade in Dakar bellen, mailtjes beantwoorden, brieven schrijven, stukje in kerkblad schrijven, paaseitje schilderen, rustig an doen...
TIS vakantie, 'k ben er toch echt an toe!!! :D

Term 2, SIPS 2010, siekjes en Nederlanders!!!

Ik ga een poging doen tot het schrijven van een normale blog.



Nog twee weken en de tweede term van dit jaar op BCS zit er alweer op! Aan de ene kant ben ik super blij, 'k ben wel weer toe aan een weekje/maandje rust. Aan de andere kant, deze twee weken zullen waarschijnlijk snel gaan, maand vakantie gaat nog sneller en dan als school begint is het alweer eind APRIL!!! Tijd vliegt en van mij mag het gaan kruipen... Niet alleen omdat het hier zo leuk is, maar er valt nog zoveel te leren en zoveel te zien. Ik ben nog niet uit'geobserveerd'...!
Zo heb ik bijvoorbeeld nog één vakantie, dat is aankomend April; zal ik dan genieten van de rust, ervoor zorgen dat ik extra van de vrije tijd geniet, lekker luiwammessen... mijn manier van rusten... of zal ik hyper actief het land in gaan, misschien naar Gambia met de anderen?
Andere Nederlanders opzoeken daar?



Over Nederlanders gesproken - life is not fair.
Dit jaar ben ik de enige volledige Nederlander hier op BCS, we hebben een halve Nederlander/Noorse leerling, maar dat telt niet. ;)
Nu voor volgend jaar... Komen er waarschijnlijk nog drie Nederlandse leerlingen uit Gambia, een andere Nederlandse Geschiedenis/basisschool docent en nou ja, misschien nog een gezin voor stage ofzo. Fijn is dat. Goed, dat betekend dat ik dit jaar drie gezinnen heb mogen/mag ontmoeten dit jaar die rondsnuffelen hier op BCS, kijken of ze het wat vinden voor volgend jaar. Op dit moment is één van de Gambiaanse gezinnen hier op bezoek met hun dochter. Super om weer het Nederlandse mentaliteit mee te maken!
Volgende week komt er een gezin van uit Nederland, hopelijk met m'n mandoline ('k kan toch niet zonder dat ding ;) van cornerstone om te kijken of ze hier volgend jaar gaan werken (geloof ik, 'k begin nu aan m'n eigen verhaal te twijfelen)
Goed, dus nog een weekje Nederlanders :) En hopelijk brengen ze ook nog wat verzekeringspapieren van me mee, dus dat is fijn!

Ik heb btw gister m'n eerste woorden wisseling gehad met m'n één van m'n huisgenoten... 'k vind het toch knap van mijzelf hoor, een half jaar zonder iets; ik met m'n Nederlandse directheid heb het gewoon een half jaar gered zonder iemand echt tegen de schenen te lopen!!! Goed, waarschijnlijk hebben jullie allemaal wel iets gehoord over verschillende culturen, verschillende waardes etc... 'k kreeg laatst eigenlijk van iemand te horen dat m'n directheid eigenlijk best wel mee viel, dus das wel fijn... 'k ben alleen niet zo goed in het 'subtiel' zijn... De Britten hier zijn daar kampioen in! Als je bijvoorbeeld een zin hoort in de trent van 'het zou goed zijn als WE wat meer op ons water gebruik letten' dan wordt er bedoeld 'laat als je blieft de water niet onnodig lopen, ja!'. Het klinkt ok, maar als je de hele tijd met subtiliteit leeft, weet je op een gegeven moment niet meer of het nu echt een suggestie is of een hint... Goed, dan zijn die Nederlandse bezoekjes van mensen toch een soort verhelderende verademing :D
Verder hebben sommige mensen hier (ik weet niet zo goed of het cultuur is) de neiging om over beleefd te willen zijn, als er iets opgeruimd moet worden, beide het willen opruimen en een discussie aangaan wie de eer krijg om het op te ruimen (nee ik overdrijf niet, ik heb het nog nooit zo erg in Nederland mee gemaakt!). Man ik kan af en toe daar zo niet aan mee doen... En of de derde hond zijn, die met het been loopt zijn, en dus opruimt terwijl de rest de discussie aan gaat... of de anderen erom laten vechten... ;) Ik geloof dat het de christelijke manier van doen kan zijn, maar ik kan so niet doen alsof ik het graag wil opruimen!

Vorige weekend waren we met z'n allen naar SIPS 2010. Dit is een sport evenement voor vier internationale scholen in Senegal. Normaal is BCS een beetje de underdog in dat evenement... we zijn niet echt een super grote school en bij voor onze leerlingen is het net als een grote sportdag, iedereen moet mee doen, niet alleen de beste... Maar deze keer hebben we gewonnen... 'k heb een presentatie gemaakt, maar die is iets van 70 MB dus dat zetten we later met sneller internet online ;) Maar voor nu heb ik de foto's links geplaatst...
Het begon allemaal anderhalve week geleden, woensdag... 11.00 met drie bussen op reis naar Dakar, iets van ander half uur reizen. Naar het WEC guesthouse (het algemene verzamelpunt voor deze organisatie in Senegal). Daar haalden de ouders de kinderen op. Alle medewerkers van de school sliepen in het guesthouse... Heeeel gezellig! Ik geloof dat ik ook een foto bij heb zitten van het guesthouse... met de drie auto's/bussen ervoor.
Daarna donderdag, vrijdag en zaterdag sport voor de leerlingen en aanmoedigen/klussen/organiseren voor de medewerkers... crosscountry rennen, voetbal, volleybal en atletiek in het Dakar stadium! Ja, het was een evenement!!! 'k hoop dat de foto's een impressie geven...

oh ja, sinds dat het allemaal super gezellig was in het guesthouse... en sinds dat één iemand ziek was... hihi werd iedereen ziek.... alleen ik niet... toch iets gezonds gedaan :D
Ik werd ziek na afloop, toen we thuis waren... bah! De hele week erna ziek geweest... Gelukkig alleen koorts, verkouden en koppijn... Maar dat is ook een hele belevenis in Senegal!! 'k had niet gedacht dat je ooit in dit warme land verkouden kon worden... Maar het is net als in Nederland...; niet leuk....

Goed, dit was m'n bloggie... als jullie vragen hebben ofzo... stel gerust hoor...
'k ben niet uit praat materiaal... maar 'k heb het gevoel dat ik niet altijd even goed weet wat jullie willen horen/lezen. Als ik niks hoor, schrijf ik gewoon door ;)
oh ja, en jep, ik hoop/plan ook regelmatiger te gaan bloggen, maar ja; 'plan en realiteit' zijn twee totaal verschillende woorden in mijn woordenboek... :s sorry...

hey zie jullie later!!!!

School is begonnen

Gisteren eindelijk een school verslag (voor Windesheim) ingeleverd, dus we hebben weer tijd voor onzinnige bloggies ;)
Nee, natuurlijk is tegen jullie aan kletsen altijd zinnig!!! tssss… ‘k zou nooit anders durven te beweren…

BCS is nu zo’n drie weken in volle toeren en het voelt alweer als van oudsher… Nog steeds heerlijke siesta’s die ik eigenlijk zou moeten gebruiken voor Windesheim school, maar die ik liever gebruik voor het schrijven van blogs ;)  en nog steeds de ene uitdaging na de andere.
Afgelopen zondag had ik weer de leiding over de zondagdienst. Deze keer was ik toch bijzonder minder blij met het resultaat. Het had slechter gekund, maar dat zeg ik nu na twee dagen, twee dagen geleden kon ik dát zelfs niet zeggen! :s  Nou ja, de liederen waren gaaf, en de indeling helemaal gaaf, maar de uitvoering… bahbahbah.
Goed, hierover schrijven, maakt het alleen maar erger, onderwerp afgesloten…

Qua school zijn er btw een paar dingen zijn veranderd in mijn rooster. Zo geef ik geen ESL (Engels tweede taal) les meer, maar daarvoor zijn twee 1-op-1 wiskunde lessen voor in de plaats gekomen, met een Braziliaans joch, ALTIJD leuk!! 
Begin dit jaar zijn er stuk of 15 leerlingen gekomen hier op BCS met geen of bijna geen Engels. Sinds dat Engels hier de voertaal is, kregen de leerlingen intensief Engels lessen, ten koste van andere standaard lessen. Één van de jongens die begin dit jaar zonder Engels kwam was Daniel. Nu heeft hij in drie maanden zoveel Engels bijgespijkerd dat hij deze term in de standaard klassen mag meedraaien! Nou ja, van mijn vier wiskunde lessen draait hij er twee met de klas mee en twee heeft hij individueel met mij om er zeker van te zijn dat hij het goed oppakt. Ik kan me nog aan het begin van dit jaar herinneren dat hij woorden eruit stotterde en nu kan hij mij gewoon volgen als ik op normale snelheid wiskunde uitleg geef voor de klas, Drie Maanden!!! Het brein van kinderen, ongelofelijk… Ik probeer nu al drie maanden wat Frans bij te spijkeren, maar we zijn NOG steeds bij Aap Noot Mies!
Oh en dan nog de extra muziek lessen! Begin Januari zou er eigenlijk een Braziliaanse docent ons komen versterken, maar ergens was er iets mis gegaan met zijn financiën en kon hij z’n vliegticket niet betalen… hihi. (cultuur verschillen! adem in – adem uit ;) De afgelopen drie/vier weken hadden de leerlingen geen Portugees en ik mocht de muziek lessen overnemen. Ja, eigenlijk best gaaf. Leuk om te doen. Ik zou het amme nooit niet voor de rest van leven doen, ik bedoel; ‘Het is maar muziek, wie hoeft dat nu serieus te nemen, alleen de docent?!?’, maar het was fftjes leuk om voor een paar lessen wat dieper in de Jazz en Raggae muziek te duiken! Met de year 7 leerlingen hebben we met z’n allen TobyMc en Hillsong muziek zitten uitpluizen in de mom van ‘wat maakt muziek goede muziek?’… Nee echt, het was onderdeel van het muziek curriculum!

Intussen, weekje later, hihi ‘k had het bovenstaande opgeslagen als concept en nu 23.55 na het lezen van wat kaartjes kreeg ik spontaan fftjes zin in een bloggie.
Overmorgen m’n verjaardag (ja, ik zal proberen die later in een bloggie te verwerken) en ik kreeg met de post wat brieven. Zal ik wat onwijs gaafs vertellen? hihi… Zie mij hier in een deuk zitten achter m’n pc’tje!!!
HET waren KERSTkaarten! Verstuurd rond half December, of zelfs in November! Dus mensen, als ik niet zo snel op je kaarten reageer…. Dit kan een reden zijn! griebels. Maar het is grappig toch?!?

Ik weet niet of ik er al eerder over had geschreven, maar hier was het de afgelopen maand redelijk frisjes… Gewoon Nederlandse zomer temperaturen. ‘savonds sliep ik onder een slaapzak en overdag was de temperatuur zo’n 25 graden. Aangename temperaturen, maar de rest loopt met truien, mietjes… ;) 
Sinds dat het hier redelijk in de buurt is van de woestijn valt er niet altijd even veel regen. Het regenseizoen is van eind Juni tot begin September en de rest van het jaar zie je geen regen. Ergens halverwege het droge seizoen (Januari, Februari) wordt het wat frisser en dan begint het warme weer weer.
Wel, het frisse is voorbij! Het was heerlijk vertrouwd slapen met slaapzak, maar die slaapzak ligt nu weer veilig opgeborgen in m’n kast. Vrijdag was het 47 graden in de schaduw! Het is het droge seizoen, dus zweten komt er niet echt van, het verdampt gelijk… Maar je drinkt liters per dag!

Nou ja, dat was het fftjes voor vandaag, beetje onsamenhangend, maar hopelijk is het voldoende dat ik iets van me heb laten horen… ;)
oh ja, voor de mensen die het niet wisten (ooms en tantes etc…) Ik heb een neefje erbij David!!! :) ‘k heb al wat foto’s gezien, sooo onwijs!!! :) raar om hier te zijn en niet dat hummeltje in je handen te kunnen houden, maar goed, des te meer reden om van de zomer echt naar Nederland te willen komen :)  btw. m’n terug ticket is al geboekt: 29/30 juli kom ik terug… Nu nog de rest regelen in NL, stage, huisje… prioriteiten in tijds besteding (ja echt, ‘k kan nu al overuren spenderen aan het spuiten van onwijze plannen en vervolgens weer verwerpen vanwege tijds gebrek…. bahbahbah! Goed, we genieten van het hier en nu… Heerlijk zonnetje!!! ;)

Dagje met de Dijkstra’s

'k had dit bericht 1,5 maand geleden geschreven ;)
eindelijk wordt het opgestuurd!!!

Vandaag, m’n tweede vrije dag tijdens deze vakantie en ik mag meelopen met Jorn en Hillebrand Dijkstra, jep, Nederlandse naam, Nederlands/Noors echtpaar. Ze hebben een zoon bij ons op school. Hillebrand doet voornamelijk aan taalstudie/vertaalwerk (Saafi-Saafi) en zij helpt in het Onderwijs, het klinkt simpeler dan het is. Tijdens wat activiteiten op school had ik al de mogelijkheid gekregen om met hen te spreken en ik had al aardig veel respect voor ze gekregen, maar na vandaag is dat respect nog eens ver tienvoudigd, ik voel me nu officieel een nietsnut! Grote griebels!!!!!
oh fftjes tussendoor, ergens in het stukje over scholen, kan het zijn dat ik een beetje te diep duik in de theory, als het saai begint te worden, sla het gewoon over, 'k moest het nu eenmaal gewoon fftjes van me afschrijven...

Ik was deze dag al twee maanden geleden van plan, maar het kwam er maar niet van. Vanochtend lukte het eindelijk. Ik werd opgehaald door Jonathan van de Broek (Nederlandse naam, maar Engelsman) een medevertaler van Hillebrand. Ook een vader van één van de andere leerlingen hier. Gelijk in de heenreis naar de Dijkstra’s had ik al mijn eerste Saafi-Saafi les. Ik ben erachter gekomen dat de Nederlandse begroetings ritueel van het Nederlandse taal bijzonder simpel is vergeleken met die van Saafi-Saafi.
In Saafi beginnen ze eerst met Goede morgen (mo b’abi), goede middag (mo nini) of goede avond (mo ???) (het simpele goede dag bestaat niet :s), de ander reageert dan met de gebruikelijke reactie-goede-morgen)
Dan zegt de ander Foetoemna (wat zoiets betekend als ‘hoe gaat ie?), de ander reageert met Mïnga (wat ‘goed’ betekend, denk ik).
Dan zegt de ander nog iets …, de ander reageert met Bedenga…
En zo gaat het gesprek met nog iets van 6 zinnen door!!!!
Aan het eind van de begroeting weet je de hele gemoedstoestand van de ander ;)
Nooit geweten dat er iets anders dan ‘Hoi, hoe gaat ie?’, ‘Goed’ bestond.

Het vertaalwerk
Jonathan en Hillebrand werken samen aan de vertaling. Hoewel ze beide onwijs goed zijn in de Saafi-Saafi taal hebben ze beide helpers uit de omgeving die hen ondersteunen.
‘s Ochtends mocht ik getuige zijn van de integratie vergadering. 5 mannen en ik in een huiskamer, twee met een laptop, en samen discuseren één woord. Soms was er een discussie van 20 minuten over één woord! De vergadering ging in het Frans en Saafi-Saafi (en af en toe Engels voor mij). Hillebrand en Jonathan hadden beide een computer op schoot.
Het Saafi-Saafi is volgens de mannen een goed ontwikkelde taal. Ze hebben ooit een jaar geleden, geloof ik, aan een talen test meegedaan, waarbij ze in twee weken alle woorden van die taal hebben gebrainstormd. Ze hadden zoveel woorden dat ze bij de ‘hoog ontwikkelde’ talen hoorde. Het probleem is dat er vijf dialecten zijn en het schrifttaal is nieuw. Ze hebben nog niet een algemene stam taal.
Dus Hillebrand en Jonathan proberen beide onafhankelijk een vertaling van dezelfde tekst te maken met hun helpers. Eerst bespreken ze de inhoud van de tekst, de culturele aspecten die met die tekst te maken hebben. Dan maken de eerste versie van de vertaling. Uitwisselen van de eerste vertalingen en bekritiseren. En dan komen we bij elkaar met de helpers om de laatste woorden te bepalen (Dat was de integratie vertaling waar ik bij zat). Het probleem hierbij is dat sommige woorden in het engels/frans/nederlands verschillende dingen kan betekenen, dus zoals het woord ‘lekker’, kan zijn voor Het eten was lekker of Ik heb vandaag lekker niks gedaan. Een ander voorbeeld tellen, geld tellen gaat totaal anders dan dieren tellen of mensen tellen. Ze hebben niet alleen één, twee, drie, vier… Maar ook een aparte één, twee, drie voor geld etc… Maar de kleuren bijvoorbeeld zijn er maar drie van; wit, zwart en rood. Wil je een licht groene watermeleon hebben, dan zeg je dat je een witte watermeloen wil. Hetzelfde geld voor de grammatica. Engels en Frans komen aardig overeen, maar Saafi-Saafi heeft een totaal andere grammaticale opbouw!
En dan de uitvoering van de vergadering, Hillebrand is Nederlands, maar de vergadering was in het Frans of Saafi-Saafi en voor mij af en toe in het Engels. En het switchen van taal ging zooo éénvoudig!! oh ja, en dan was er nog af en toe een opmerking tussendoor; 'maar in het Noors doet me het zo...' (ik heb regelmatig met een open mond hen aangestaard!)
Ze kunnen zelfs in alle vier de talen denken/vloeiend spreken. Als men mij een diepgaande vraag stelt, dan kom ik op het Nederlandse antwoord en vertaal ik dat in het Engels (dat duurt een paar seconden), maar zij… phoe, alles ging soepeltjes in elke taal die er werd gesproken. Meestal als er Frans werd gesproken kon ik wel wat woordjes meepikken, vaak zijn het Engelse woorden verfranst. Maar respect voor die mensen! (goed, daarvoor zijn het ook vertalers, ze zijn goed in taal…, ‘k had het kunnen weten!…)

Saafi-Saafi schoolproject
Na het middag eten ging ik met Jorn naar haar schoolproject.
Om dit goed te kunnen begrijpen zal ik eerst wat over de talen vertellen van Senegal. Zoals meeste mensen wel weten heeft Afrika veel stammen talen, elk land heeft er wel een paar… Dus de taal die men in die regio spreekt. Daarnaast spreekt men zeker in de grote steden de taal waarvan ze een kolonie waren. Dus Senegal hoorde vroeger bij Frankrijk, dus men spreekt hier meestal Frans. De grootste stammentaal is hier Wolof, dus de taal die elke toerist krijgt aangeleerd. BCS is in de Saafi-Saafi regio, weer een andere stammentaal.
De kinderen hier in Senegal leren van hun eigen ouders natuurlijk hun stammentaal. Maar zodra ze naar school gaan, gaat alles 100% in het Frans. Geen vertaler, geen vriend die helpt bij de eerste stapjes. Koude douche Frans. Nou ja, waarschijnlijk zal die koude douche wel meevallen, hun leeftijdsgenoten hebben hetzelfde probleem. Maar goed.
‘k heb wel eens gehoord dat het goed is voor het taalgevoel van kinderen om van jongs af aan een tweede taal te leren. (tweede moedertaal) En dit zou een leuke doel kunnen zijn in Nederland om leerlingen eerder in het Engels te onderdompelen, maar hier in Senegal doen ze het tegenover gestelde. We zouden goed van elkaar kunnen leren ;)
Maar goed, Jorn is dus bezig met haar school om de leerlingen eerst een jaar Saafi-Saafi aan te bieden voordat ze naar school gaan. Dus eerst bekend raken met het schoolsysteem in hun eigen vertrouwde taal en een beetje frans aanbieden en het is al gebleken dat die leerlingen het super goed doen in de Franse school. Ze proberen nu een project op te zetten voor deze regio, en te onderzoeken of het misschien iets landelijks kan worden. Natuurlijk ben ik niet een ervaren zendeling, dus ‘k heb geen idee hoe het gaat… Jorn vertelde zelf dat er veel dingen zijn geprobeerd op het gebied van onderwijs, maar zonder succes… Maar zij heeft vertrouwen in dit project, het ziet er goed uit en de verhalen zijn veelbelovend, dus dat is gaaf!
Eenmaal aangekomen bij de school heb ik in de materiaal mogen kijken en mogen kijken achter de schermen. Natuurlijk hebben ze niet zulke computer materiaal als in Nederland, dus ze rekruteren zelf tekenaars (leiden ze op met behulp van Engelse voorbeeld schoolboekjes) en alles wordt met de hand gemaakt. Ze leiden hun eigen docenten op, want als men eenmaal de docenten opleiding heeft gedaan, wil men gelijk beginnen met geld verdienen en niet nog eens (ernaast) studeren voor een baan wat nog minder zal verdienen.
Nou ja, genoeg verteld....
oh ja en deze foto is van de directeur van de school en één van de vaste tekenaars :)
Meer foto's komen hopelijk morgen avond op m'n picasa foto site...

'k heb nu een vergadering...

het bericht over m'n vakantie en over de eerste schoolweken komt nog :s

sorry.... het is allemaal een beetje drukker dan eerst, verhaal komt later...
Groetjes!