Er is een tijd van komen en er is een tijd van .... bah! :s

Dit is mijn uitzicht terwijl ik mijn laatste bericht schrijf. Bovenop het WEC guesthouse in Dakar; het terras. Nee, ik besef dat het niet indrukwekkend is, en camera talent is spijtig genoeg niet aanwezig. Maar misschien helpt het om in te leven. (ach en 'k heb tijd om foto's te uploaden ;)

In een te-korte tijd zal ik in een vliegtuig moeten stappen.

Ik kijk onwijs ernaar uit naar een kroket, Nederlandse spoorwegen, de anoniemiteit waarmee men zo eenvoudig in NL rond kan lopen en natuurlijk familie, vrienden, kennissen...

Maar op dit moment ben ik vooral bezig met het afscheid nemen en terugkijken.
Het eerste wat in mij opkomt is het fenomeen Zendelings kinderen (TCK; Third Culture Kids); Waar zullen we beginnen? Kids die drie of meer talen spreken; Engels, Frans, Wolof, moedertaal... Ze doen een levenservaring (cultureel, wereldlijk inzicht, karakter forming) op waar sommige 80-jarigen nog U tegen kunnen zeggen. Maar tegelijk zijn ze onwijs kwetsbaar, beschermt.
Het was een Eer om die kids te mogen lesgeven.
Wacht ik zal fftjes een voorbeeld geven van een Zendingskind, mijn huisgenoot. Ze is nu 18 jaar. Ze is op dr zesde met dr familie van Brazilie naar Senegal verhuist. Haar ouders werken met de Talibe kids hier in Dakar. Ze heeft haar hele school in het Franse systeem in Dakar gedaan; ze spreekt Frans, Portugees, Spaans, Engels en Wolof. Nu was ze een jaartje tussendoor op BCS als keuken organisator/fransdocent. Volgend jaar gaat ze naar Frankrijk talen studeren. In dr uppie.
En nee, dit is niet een overdreven verhaal, al die kids op BCS hadden een verhaal waar je gewoon zo respect voor krijgt....

Voor mijn vak, als wiskunde docent, heb ik ook zo veel mogen leren. Kennen jullie het Elly & Rikkert liedje ''k zit op het puntje van m'n stoel, het is zo spannend...'? Die regel heeft het gevoel perfect weergegeven, want zo voel ik me. Wat zal ik met deze ervaring mogen doen? Hoe zal ik het gebruiken? Als eerste is het gewoon leuk om andere schoolsystemen mee te maken. En het britse systeem is eigenlijk best indrukwekkend. Och en de wiskunde boeken zijn fantastisch!!!!!! Ik besef dat met mijn karakter, het docentschap best pittig kan worden, maar ik heb dit jaar echt ervaren wat het 'leuke' docent-zijn is. Oh en dan de gedachte dat ik in Nederland alles ook in het Engels mag doen... fijnfijn.

Oh en dan die fietstochten die ik met m'n collega Amy heb mogen maken; er is geen betere manier om een land te dekken, dan een fietstocht!
Oh en al die verschillende kerkelijke achtergronden, al die gave dingen die je dan meemaakt ('k geloof dat ik daar al over heb geschreven), maar ik ga er zoveel van meenemen :)

hihi 'k wil eigenlijk nog een filmpie kijken, dus 'k ga het hier afronden...
als je meer wil weten, vraag er gerust naar hoor... ik vertel waarschijnlijk graag. Oh misschien goed om te vragen naar m'n visum :D
:S

oh en natuurlijk wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie luisterend oor/oog, de gave berichtjes, mailtjes, brieven, skype momenten en gebed :D Zo'n reis, valt niet te doen zonder achterban waar je tegenaan kunt kletsen en die je op de hoogte houden van wat er in NL gebeurt.

Gelieve lezer, Bedankt! :D

me sussie :D

Hier dan eindelijk weer een blog van….

Petra!

Sorry als ik nu iemand teleurstel, maar mijn lieve zus Geeske vroeg of ik misschien ook een keer iets wou schrijven voor op haar blog. Gehoorzaam als dat ik ben(mam, niet meteen protesteren) doe ik dat natuurlijk wel eventjes. Dus vandaar dat ik nu voor een keertje hier schrijf.

So: here I go!

Vanaf het moment dat ik uit het vliegtuig stapte besefte ik dat het hier anders zou zijn. Natuurlijk was ik van te voren door mijn zus ingelicht over wat ik zou kunnen verwachten, maar om het ook echt mee te maken is natuurlijk wel even wat anders. De warmte die ik voelde toen ik uit het vliegtuig stapte, maakte het echt definitief. Ik ben gewoon in Dakar, hoofdstad van Senegal, op een ander continent genaamd Afrika! Na het normale, ‘trapje van het vliegtuig af, in een bus vervoerd worden naar het vliegveld’, moet je in een rij staan. Daar controleren ze een formulier dat je had moeten invullen in het vliegtuig, over wat je hier doet en over je paspoort gegevens. Als je eenmaal door die controle bent kan je naar je bagage lopen. Of, in mijn geval, waar je bagage aan zou moeten zijn.. Alsof ik nog niet doorhad dat ik in Afrika was, dachten ze ook maar even de bagage zo’n 3 kwartier later op de lopende banden te zetten. Dus na -wat lijkt- voor eeuwig te hebben gewacht, mag je met al je bagage naar de echte controle. Onderweg moet je dan nog even een stuk of 10 mannen van je afschudden, die heel vriendelijk je bagage willen dragen, maar dan vervolgens achteraf je er een groot geldbedrag voor gaan vragen. Eenmaal door de echte controle ben je aardig snel buiten. Ik vond mijn grote zus zwaaiend in een rij mensen achter dranghekken. Toen ik lief naar haar zwaaide, zwaaide met haar nog 2 mannen terug. Ik wist dat mijn zus een taxichauffeur had geregeld vanuit BCS, die betrouwbaar was. Omdat ik 2 mannen zag, nam ik maar gewoon aan dat die er dan vast bij hoorde. Eenmaal bij de dranghekken aangekomen nam één van de mannen mijn bagage over en ging ik mijn lieve zus begroeten. Meteen hoorde ik de 2 mannen met elkaar in het Frans praten en hoe goed mijn Frans ook is, het ging zo snel dat ik er niet zoveel van verstond. Al snel had ik door dat ze zo snel aan het praten waren, omdat ze het niet met elkaar eens waren. Wat nou bleek was dat de man er helemaal niet bij hoorde. Dus ik neem mijn bagage weer van hem over. Vervolgens doet de man er echt van alles aan om mij en de taxichauffeur over te halen, dat hij mijn bagage toch maar zou dragen... ‘We family’ is bijvoorbeeld één van de dingen die hij zei met het minimale Engels dat hij kon. Al lopend naar de auto kom je zo, echt letterlijk, nog zo’n 50(als het er niet meer zijn) mannen tegen die je dingen aanbieden, je bagage wel over willen nemen of andere dingen willen. Als je dan bij de auto aankomt, ben je dus wel aardig opgelucht. Totdat je realiseert hoe de auto eruit ziet. Echt zo’n oude bak die z’n jaartjes op de weg wel heeft gehad. Met zo’n 5 barsten in de ruit, maakt de chauffeur de ruit even schoon met een doekje(alsof je dáár naar zou kijken) en daar ga je dan. Rond een uur of 4 uur ’s nachts, lokale tijd(dus voor mij was het nog 2 uur later), met een auto rit van anderhalf uur in vooruitzicht, naar BCS.

Fijne eerste indruk dit hè?

Op dit moment ben ik alweer anderhalve week hier in Senegal. Dus ik ben ook weer anderhalve week aan ervaringen rijker. Hopelijk gaat dat nog iets meer dan 2 weken door en dan kunnen we deze geweldige ervaringen nog levendiger maken in levende lijve!

Groetjes Petra!