me sussie :D

Hier dan eindelijk weer een blog van….

Petra!

Sorry als ik nu iemand teleurstel, maar mijn lieve zus Geeske vroeg of ik misschien ook een keer iets wou schrijven voor op haar blog. Gehoorzaam als dat ik ben(mam, niet meteen protesteren) doe ik dat natuurlijk wel eventjes. Dus vandaar dat ik nu voor een keertje hier schrijf.

So: here I go!

Vanaf het moment dat ik uit het vliegtuig stapte besefte ik dat het hier anders zou zijn. Natuurlijk was ik van te voren door mijn zus ingelicht over wat ik zou kunnen verwachten, maar om het ook echt mee te maken is natuurlijk wel even wat anders. De warmte die ik voelde toen ik uit het vliegtuig stapte, maakte het echt definitief. Ik ben gewoon in Dakar, hoofdstad van Senegal, op een ander continent genaamd Afrika! Na het normale, ‘trapje van het vliegtuig af, in een bus vervoerd worden naar het vliegveld’, moet je in een rij staan. Daar controleren ze een formulier dat je had moeten invullen in het vliegtuig, over wat je hier doet en over je paspoort gegevens. Als je eenmaal door die controle bent kan je naar je bagage lopen. Of, in mijn geval, waar je bagage aan zou moeten zijn.. Alsof ik nog niet doorhad dat ik in Afrika was, dachten ze ook maar even de bagage zo’n 3 kwartier later op de lopende banden te zetten. Dus na -wat lijkt- voor eeuwig te hebben gewacht, mag je met al je bagage naar de echte controle. Onderweg moet je dan nog even een stuk of 10 mannen van je afschudden, die heel vriendelijk je bagage willen dragen, maar dan vervolgens achteraf je er een groot geldbedrag voor gaan vragen. Eenmaal door de echte controle ben je aardig snel buiten. Ik vond mijn grote zus zwaaiend in een rij mensen achter dranghekken. Toen ik lief naar haar zwaaide, zwaaide met haar nog 2 mannen terug. Ik wist dat mijn zus een taxichauffeur had geregeld vanuit BCS, die betrouwbaar was. Omdat ik 2 mannen zag, nam ik maar gewoon aan dat die er dan vast bij hoorde. Eenmaal bij de dranghekken aangekomen nam één van de mannen mijn bagage over en ging ik mijn lieve zus begroeten. Meteen hoorde ik de 2 mannen met elkaar in het Frans praten en hoe goed mijn Frans ook is, het ging zo snel dat ik er niet zoveel van verstond. Al snel had ik door dat ze zo snel aan het praten waren, omdat ze het niet met elkaar eens waren. Wat nou bleek was dat de man er helemaal niet bij hoorde. Dus ik neem mijn bagage weer van hem over. Vervolgens doet de man er echt van alles aan om mij en de taxichauffeur over te halen, dat hij mijn bagage toch maar zou dragen... ‘We family’ is bijvoorbeeld één van de dingen die hij zei met het minimale Engels dat hij kon. Al lopend naar de auto kom je zo, echt letterlijk, nog zo’n 50(als het er niet meer zijn) mannen tegen die je dingen aanbieden, je bagage wel over willen nemen of andere dingen willen. Als je dan bij de auto aankomt, ben je dus wel aardig opgelucht. Totdat je realiseert hoe de auto eruit ziet. Echt zo’n oude bak die z’n jaartjes op de weg wel heeft gehad. Met zo’n 5 barsten in de ruit, maakt de chauffeur de ruit even schoon met een doekje(alsof je dáár naar zou kijken) en daar ga je dan. Rond een uur of 4 uur ’s nachts, lokale tijd(dus voor mij was het nog 2 uur later), met een auto rit van anderhalf uur in vooruitzicht, naar BCS.

Fijne eerste indruk dit hè?

Op dit moment ben ik alweer anderhalve week hier in Senegal. Dus ik ben ook weer anderhalve week aan ervaringen rijker. Hopelijk gaat dat nog iets meer dan 2 weken door en dan kunnen we deze geweldige ervaringen nog levendiger maken in levende lijve!

Groetjes Petra!