DE REIS

FFTJES VAN TE VORE. DEZE HEB IK NIET GEMAILD, DEZE WEEK GA IK FFTJES VEEL BLOGGEN EN ANDERS HEBBEN JULLIE EEN BEETJE VEEL SPAM, als je het toevallig leest is het mooi meegenomen...

Voor mijn vertrek kwam ik een beetje in kilo problemen, m’n ene tas 23 kilo, maar af en toe had ik een tshirt toegevoegd en toen ik de dag voor vertrek voor de zekerheid nog een keer woog was hij 30 kilo… ergens ging iets mis… naar mijn geheugen had ik niet zoooveel toegevoegd. De andere tas was 26 kilo, dus beide ruim over de 23 kilo. Mijn handtas moest nog gevuld worden, maar respect voor degene die naast de standaard stuff 8 kilo erbij kan proppen. Dus toch nog laatste moment stressen.

Uiteindelijk toch vertrokken. Iedereen van de familie was mee J zelfs m’n kleine neefje was mee om uit te zwaaien!! Op het vliegveld aangekomen, inchecken, en daarna bagage incheken…. Hihi daar had ik een probleempje… want ze controleerde mijn visum en dat was niet goed! :S ‘k had te horen gekregen dat ik in Dakar een visum van drie maanden zou krijgen en dat ik die waarschijnlijk daar gewoon elke keer kan verlengen. Dus ik had gewoon een ticket geboekt met als retourdatum Februari (die uiteindelijk rond november verplaatst zou worden naar juli. Daar was het probleem, want als ik van te voren weet dat ik langer blijf dan drie maanden, moet ik daar een apart visum voor aanvragen. Uit mijn ticket blijkt dat ik langer blijf dan drie maanden, dus ik had een officieel (werk) visum moeten aanvragen! Dit is mij door geen van de instanties verteld! 24 minuten voor de deadline van bagage intrekken. ‘k had nog 24 minuten om dit op te lossen. Goed op dat moment is het enige wat door je hoofd gaat: ‘Na ja, dat was jammer, de reis gaat niet door.’ Je kunt nooit een visum regelen in 24 minuten, er is niet voor niets een lange voorbereidingstijd. Gelukkig was daar de familie, die iets relaxter was. Mijn retourticket viel iets éénvoudiger te verplaatsen. Uiteindelijk heel snel ‘doei’ gezegd, maar uiteindelijk toch m’n vliegtuig gehaald. Om 12.15 vertrokken we.
Oh ja en nog een verhaal. Hihi het was me uiteindelijk niet gelukt om kilo’s uit m’n tas te halen, uiteindelijk was vijf kilo in totaal te veel in mijn tas. Maar ik kon echt niet zomaar iets eruit halen… Bij de eerste balie (dus voor het visum probleem) was de vrouw zo aardig om de extra kilo’s officieel op één tas te zetten en dan moest ik dus 50 euri extra betalen, nou ja, voor deze keer dan maar, volgende keer extra op letten dan maar. Toen de tweede keer na de visum moest alles wat sneller en was er een andere vrouw achter de balie, dus die heeft geregistreerd dat beide tassen te veel kilo’s hadden, dus 100 euri extra betalen… oeps….!!! Weet je als dat in Afrika was gebeurd dat ik het geschoven op de corruptie van het continent. Maar wat hier de reden voor in Nederland! Goeie grutjes… Nou ja, ik weet het, het is ook mijn eigen fout, hopelijk hebben we geleerd.
De reis is verder gelukkig wel soepeltjes verlopen. Het reizen is heerlijk. ‘k had een super boek, die ik straks weer verder ga lezen. Eigenlijk is vliegen de perfecte (aldanwel dure) hobby om te relaxen. Je hoeft gewoon niks te doen. Alleen tig keren je paspoort en je ticket laten zien en af en toe eventuele visum problemen oplossen ;) Maar voor de rest is het zitten en tv kijken, kletsen met buren, boek lezen, muziek luisteren, van het uitzicht genieten, winkeltjes bekijken… niks mis mee. Maar op een één of andere manier heb ik ook niet zoveel last van reisvermoeidheid ofzo, dus dat scheelt ook wel een beetje denk ik. Twee uur tijdverschil… oh ja, fftjes een tip om jezelf voor de gek te houden ;) Zet je horloge en alle tijdsindicaties optijd in de tijd van het aankomstland. Als het dan 2100 is (eigenlijk 2300) is er een kans dat je hersenen mee doen met het spelletje en dan doorgeven aan de rest van je lichaam dat je niet moe bent. Heeft bij mij in ieder geval w el gewerkt.
Uiteindelijk om 20.00 (22.00 Nederlandse tijd) in Dakar aangekomen. Het uitstappen van het vliegtuig was ook een hele belevenis. Je ziet af en toe op tv hoe presidenten van een zes meter hoge trap uit de vliegtuig stappen. (niet door een tunnel) Dit mochten wij als passagiers ook, dan loop je de trap af. Buiten was het donker, alleen wat lichten zodat je kunt zien waar je loopt. Tijdens het trap aflopen voelde ik een beetje warmte op m’n buik, net alsof je bij een straalkachel staat. In eerste instantie dacht ik dat het gewoon de warmte van de vliegtuig was ofzo, maar dit was gewoon de warmte van het land. Zelfs, later, om 23.00 ‘snachts was het warm om te zweten. De Senegaleese vluchthaven was goed te doen, ambassade was erg simpel, ze keken kort op mijn gegevenskaart en de stempel zat in mijn paspoort, ze vroegen niet eens naar m’n vaccinaties. Om 20.30 het gebouw uitgelopen waar ik werd ontvangen door een Braziliaans echtpaar en hun 7 jarig zoontje van BCS. Daarna naar een Braziliaans restaurant geweest, heerlijk gegeten… Waarschijnlijk zijn jullie mijn tussenstapjes in het verhaal wel zat, maar ze hebben bij het restaurant iets extra’s wat ik wel leuk vond, het restaurant was een lopend buffet met rijst, patat, pasta, vis, maisena sticks, bonensaus, en verschillende salades. Daarnaast was er ook een letterlijke lopend buffet, want elke 2 minuten kwam er een man langs onze tafel met een houten snijplank of spies met heerlijk gebraden vlees. Elke keer was het ander soort vlees en jij mocht dan met een bbq vork een stuk aangeven en dat werd afgesneden. Dat was echt super. Uiteindelijk rond 23.00 (1.00) naar het gasthuis in Dakar gegaan, met een heerlijke ventilator. En eindelijk kon ik slapen. Door de hitte heb ik niet lang geslapen, maar het was goed.


Vrijdag ochtend had ik de ochtend vrij, ‘smiddags werd ik opgehaald door Ana (mijn toekomstige huisgenoot) en haar broertje en vader. Ze hebben mij eerst wat touristische plekken van Dakar laten zien (spijtig genoeg was ik m’n camera vergeten :s) en daarna hebben we heerlijk bij hun thuis gegeten. Daarna de stad in geweest om groentes in te kopen, want die waren rond BCS niet zoveel. (uiteindelijk zijn we onze groentes vergeten mee te nemen naar BCS) maar het was heerlijk om weer een echte Afrikaanse markt te zien. De geur herken je direct, vergeet je niet snel ;) En eigenlijk, vroeger als kind kreeg ik wel eens van m’n ma een muntje om op de markt een maggiblokje te kopen en met vriendjes op te eten. Dus markt was toen voor mij een vrolijke herinnering. De geur van een Afrikaanse markt is onwijs sterk (en de meeste mensen ervaren het dus als negatief) maar ik had er dus minder problemen mee. Het heeft alleen maar goede herinneringen omhoog gehaald! Het valt me mee hoe eenvoudig het is om die knop om te zetten. Oh ja, en Ana spreekt thuis Portugees en heeft op een Franse school gezeten. Ze heeft basis Engels, maar complexe gesprekken zaten er niet in. Met haar familie al helemaal niet. Hihi dus in plaats van interessante gesprekken, probeer je verschillende talen uit; de moeder sprak bijvoorbeeld Frans tegen mij en ik sprak in het Engels terug. Het broertje kon echt geen Engels, dus dat het verfransen van engelse woorden (engelse woorden een franse klank geven)… ook super leuk om te ontdekken dat het best werkt ;) Frans, handen voeten, en af en toe kon ik nog een woordje van hun Portugees/spaans verstaan… het was een super interessante dag. Och man, ik kan hier eindeloos over doorschrijven, zoveel indrukken…. Maar ik wil vanavond nog slapen, dus we houden de vrijdag kort.
Oh ja en mijn tassen waren geopend tijdens de reis!! :s Volgens mij is er niets uit gehaald, ‘k had er niet echt iets waardevols in. Maar mijn shampoofles was op een wonderbaarlijke wijze geopend en had mijn hele koffer zat onder de shampoo!!! HEERLIJK. Dus dat hebben we fftjes schoongemaakt. Nog wat andere onzinnige dingen gedaan en uiteindelijk werd ik om 21.00 opgehaald om naar BCS te reizen. Twee uur gerezen, viel best mee, ‘k had gehoord dat iemand er die avond ervoor zes uur over heeft gedaan. Dit komt doordat het regenseizoen is. Dus er valt veeeeel regen. Sommige gedeeltes van de weg lijkt meer op een rivier dan een weg (letterlijk)! Nadat men door het stukje tijdelijke rivier had gereden zag je dan ook meerdere auto’s langs de weg staan met autoproblemen. Onze minibus heeft zich kranig gehouden.

Nou ja, vandaag ook veel meegemaakt, maar dat schrijf ik maar een andere keer… Nu eerst dit.