Voor meer foto’s, zie de slideshow rechts bovenaan deze pagina of kijk op picasaweb.google.com/ghotiandfish
(sorry het is op de site een beetje chaotisch… :s Alle Simon Gambia foto’s zijn van Gambia, ergens onderaan)
Goed, we zijn dus met z’n zevenen in een sept-place naar Gambia gegaan… sept, zeven plaatsen in het voertuig. Het is echt zo’n Afrikaanse oplossing; Een stationwagen, met in de kofferbak een extra bank voor drie personen en de bagage op het dak. Als je achterin zit is er geen hoofdruimte, maar dat is dan een klein nadeeltje wat bij de oplossing hoort. Het is net als kamperen in een tent waar je niet rechtop kunt staan – met de juiste attitude en muziek kan het toch eigenlijk best wel knus zijn!
Na vijf uur in de sept-place kwamen we eindelijk aan bij de grens, daar moesten we langs de douane, visa stempels ophalen. Niemand, behalve m’n Braziliaanse huisgenoot had zijn papieren in Senegal volledig op orde (het is in proces, maar niks om het te bewijzen) dus bij de grens waren ze niet erg blij met ons (ga je naar Gambia omdat je weer een drie maanden verlenging van je Senegalese visum wilt of is het echt vakantie?) We hadden het geluk dat één van de jongens een Manchester United voetbal shirt aan had; de avond ervoor was een Manchester United - (duitsland?!?) wedstrijd, dus natuurlijk na een interessant gesprek over voetbal, mochten we door. Mannen… btw. eigenlijk ik heb niks aan te merken over de Gambiaanse regering hoor, ik zit hier ook niet één of ander censuur te vermijden, maar de Gambiaanse regering zit aardig goed in elkaar!!! Ze hadden redelijke vragen, en het systeem werkt goed (tenminste wat ik als tourist heb gezien)...
Daarna met twee taxi's naar de veerpont en naar ons verblijf. Nog een twee uur…
De natuur tijdens de reis was ongelofelijk; ik denk dat er ooit nog eens een typisch Nederlandse blog komt over het weer hier in Senegal, maar goed, we vertrokken uit een ‘woestijngebied’ en we arriveerden in een groen land, het was onwijs om die verandering mee te maken. De baobab bomen veranderden langzaam in groene struiken en palmbomen. Stenen huizen veranderden langzaam in kleien hutjes. Franse taal veranderde langzaam in Engels…
Je zou denken dat Engels beter zou zijn, maar eigenlijk was het best irritant; want we konden niet meer zomaar over bijvoorbeeld de prijs overleggen zonder dat ze wisten waar we het over hadden. Dus onze gezamelijke Engelse taal veranderde naar Duits, hihi… M’n Duits docent moet trots op me zijn geweest :D
Ik snap nu eindelijk waarom we zoveel talen op school hadden, toch best handig als je jezelf duidelijk kunt maken in verschillende talen, ook al was het alleen de basis ‘Nein, das ist nicht toier’ (man ik weet niet eens hoe je het schrijft!!!).
De markt ervaring in Gambia was super, want je kunt meer de discussie aangaan met de verkopers.
‘Meneer hoeveel kosten die mango’s?’
‘Mevrouw omdat u zo mooi bent, maak ik er voor u 30 Dalasis van.’
‘Ik zou er in Nederland 30 Dalasi voor betalen, en hier heeft het de hele dag in de zon gelegen, ik betaal niet meer dan 15.’
‘Als je mijn vrouw wordt, maak ik er 25 van.’
’Sorry ik ben al getrouwd, dat daar (wijzend naar een mannelijke collega) is mijn man, kunt u er 20 van maken?’
’Nee 25 is echt mijn laatste prijs, hebben jullie een dochter?’
’Nee sorry, geen dochter, nou ja, laat die mango’s maar zitten.’
10 meter verderop komt hij achter je aan lopen… ‘hier zijn uw mango’s, voor 20 Dalasis?’
Goed, dit zijn de leuke ervaringen, de minder leuke ervaringen zijn de mannen die in eerste instantie vriendelijk ‘hoi’ zeggen en vervolgens alles van je willen weten, achter je aan blijven lopen en blijven roepen dat ze vrienden willen zijn… Je komt met geen mogelijkheid van ze af… Na anderhalf uur ben je ze zo zat dat je maar naar huis gaat, gewoon omdat je van ze af wilt… Ja, das dan weer jammer.
Daarnaast zijn we naar het strand geweest,
een apen bos/reservaat bezocht,
krokodillen geaaid (we waren niet gevaarlijk hoor),
één van de BCS leerlingen uit Gambia bezocht,
naar Gambiaanse kerk… (oh pa en ma, het bracht toch heerlijke herinneringen naar boven :)
Tijdens ons verblijf, bleek dat we toch langer in de hoofdstad Fajara moesten wachten op Ana’s visum, onze vakantieplannen moesten veranderen… alsof dat probleem niet groot genoeg was, bleek dat we aardig door ons contantgeld heen zaten…
hihi we hebben echt een hele avond, zitten nadenken over hoe we onze vakantie zouden aanpassen, lol; Als we er morgen om 8.00 achter komen dat we een dag langer hier in mogen verblijven, moeten we de andere families die we zouden bezoeken bellen en vragen of we alles een dag later mogen verzetten. Als de administratie man nog niet is komen opdagen rond 8.30, dan moeten we echt vertrekken, met het geld dat we hebben en één van de ouders vragen of we wat geld van hen kunnen lenen (anders bestaat er de kans dat we hier vast zitten zonder een verblijfplaats), de laatste bus naar onze volgende locatie vertrok 9.00 in de morgen…
nou ja, heel verhaal, moeilijk om te vertellen… maar we hadden een plan A, plan B, plan C en plan D… En een notulist die alle plannen notuleerde :)
Het is dan de kunst om er de humor van de situatie in te zien.... right? :)
In Gambia zijn drie Nederlandse WEC gezinnen (WEC is de organisatie waar ik van uitgezonden ben). Een echtpaar dat ik heb leren kennen tijdens mijn orientatie voor BCS en twee gezinnen waarvan de kinderen volgend jaar naar BCS gaan... Ik had hen graag willen opzoeken, maar goed, we zijn met een groep, dus niet alles gaat... Maar uiteindelijk toch voor elkaar gekregen om bij één gezin langs te kunnen...
De reis door Gambia
In de foto zie je Senegal (licht getint), in Senegal zie je een wat donkerder gekleurd slang-vormig gebied, dat is Gambia... Een stukje Engelstalig in Franstalige omgeving, een zeldzaamstukje land dat niet de cfa als munteenheid gebruikt maar dalasi... (een buitenbeen landje)... met een ribier erdoorheen en één lang asfalt/zandweg...!!! Als twee vrienden, wonend aan tegenovergestelde kant van Gambia, op dezelfde dag besluiten naar de andere kant te reizen, dan komen ze elkaar geheit tegen!
Goed, Fajara (of banjul, geen idee) de hoofdstad, is helemaal links en uiteindelijk reisden we tijdens de vijfde dag land inwaarts (eindbestemming 5 uur verderop, halverwege het land).
Vanuit Banjul namen we een GalliGalli (volgestampte minibus) naar Brikama (wat zo ongeveer een half uur is), waar een groot chaotisch GalliGalli station is, zonder bordjes ofzo, maar blijkbaar hebben ze allemaal verschillende bestemmingen... Eindelijk je GalliGalli te pakken mag je uurtje (of meer) wachten totdat ze andere mensen hebben gevonden die ook dezelfde richting op willen... want als hij niet vol+1 is, vertrekt hij niet :D
Halverwege onze reis woonde twee Koreaanse kindjes van de school, dus we besloten daar fftjes te stoppen en later een GalliGalli richting onze eindbestemming te nemen... Ik zou daar een nachtje verblijven met een Duitse vriendin, want naast hen woonde één van de Nederlandse gezinnen waar ik langs wilde gaan. Ik geloof dat we zo ongeveer rond 11.00 aankwamen, en de rest besloot rond 12.00 weer op stap te gaan, langs de weg, wachten op een GalliGalli met genoeg plaats om hen mee te nemen naar de eindbestemming... en maar wachten... en maar wachten... en maar wachten... uiteindelijk 17.00 besloten de mensen van eindbestemming maar hen op te halen, want alle GalliGalli's waren vol... Blijkbaar was de plek waar we uit waren gestapt een bestemming voor GalliGalli's, als je verder wilt, moet je in Brikama (het GalliGalli station) in een andere GG stappen... (dat woord valt gewoon NIET te typen!!!!)
De volgende ochtend besloten Daniela (de Duitse metgezel) en ik vroeg langs de weg te staan, nou ja 8.00... maar om 9.00 zagen we onszelf om 17.00 er nog steeds daar staan (daarnaast was er een over vriendelijk Gambiaans man met een dwingende huwelijksaanzoek - daar ging de rust...)... Dus we hebben eerst drie uur terug gereisd naar Brikama (die GG's zijn wat minder vol), en toen de juiste GG gepakt naar onze eindbestemming, vier uur verderop (we hadden de snelle GG te pakken, en maar racen over die zandweggetjes, aan het eind van de reis hadden we beide dan ook een laagje zand over ons lichaam... fijnfijn...)
hihi, ja, de ultieme uitdaging en ik kan nog steeds zeggen: IK HOUD VAN REIZEN :)
Eenmaal aangekomen, gelijk deelgenomen aan een dagelijkste kerkdienst bij die lui... het was een soort jongerendienst, 10 kids uit de regio, en wij met z'n 7en en het zendingsgezin... buiten in de tuin, de liederen met de hand geschreven op de achterkant van een oude kalender... zonsondergang... heerlijk simpel, hmmmm... daarna uitgebreid eten en slapen, want de volgende dag hadden we de terugreis :) weer 7 uurtjes in sept-place, ik achterin!!!
(sorry het is op de site een beetje chaotisch… :s Alle Simon Gambia foto’s zijn van Gambia, ergens onderaan)
Goed, we zijn dus met z’n zevenen in een sept-place naar Gambia gegaan… sept, zeven plaatsen in het voertuig. Het is echt zo’n Afrikaanse oplossing; Een stationwagen, met in de kofferbak een extra bank voor drie personen en de bagage op het dak. Als je achterin zit is er geen hoofdruimte, maar dat is dan een klein nadeeltje wat bij de oplossing hoort. Het is net als kamperen in een tent waar je niet rechtop kunt staan – met de juiste attitude en muziek kan het toch eigenlijk best wel knus zijn!
Na vijf uur in de sept-place kwamen we eindelijk aan bij de grens, daar moesten we langs de douane, visa stempels ophalen. Niemand, behalve m’n Braziliaanse huisgenoot had zijn papieren in Senegal volledig op orde (het is in proces, maar niks om het te bewijzen) dus bij de grens waren ze niet erg blij met ons (ga je naar Gambia omdat je weer een drie maanden verlenging van je Senegalese visum wilt of is het echt vakantie?) We hadden het geluk dat één van de jongens een Manchester United voetbal shirt aan had; de avond ervoor was een Manchester United - (duitsland?!?) wedstrijd, dus natuurlijk na een interessant gesprek over voetbal, mochten we door. Mannen… btw. eigenlijk ik heb niks aan te merken over de Gambiaanse regering hoor, ik zit hier ook niet één of ander censuur te vermijden, maar de Gambiaanse regering zit aardig goed in elkaar!!! Ze hadden redelijke vragen, en het systeem werkt goed (tenminste wat ik als tourist heb gezien)...
Daarna met twee taxi's naar de veerpont en naar ons verblijf. Nog een twee uur…
De natuur tijdens de reis was ongelofelijk; ik denk dat er ooit nog eens een typisch Nederlandse blog komt over het weer hier in Senegal, maar goed, we vertrokken uit een ‘woestijngebied’ en we arriveerden in een groen land, het was onwijs om die verandering mee te maken. De baobab bomen veranderden langzaam in groene struiken en palmbomen. Stenen huizen veranderden langzaam in kleien hutjes. Franse taal veranderde langzaam in Engels…
Je zou denken dat Engels beter zou zijn, maar eigenlijk was het best irritant; want we konden niet meer zomaar over bijvoorbeeld de prijs overleggen zonder dat ze wisten waar we het over hadden. Dus onze gezamelijke Engelse taal veranderde naar Duits, hihi… M’n Duits docent moet trots op me zijn geweest :D
Ik snap nu eindelijk waarom we zoveel talen op school hadden, toch best handig als je jezelf duidelijk kunt maken in verschillende talen, ook al was het alleen de basis ‘Nein, das ist nicht toier’ (man ik weet niet eens hoe je het schrijft!!!).
De markt ervaring in Gambia was super, want je kunt meer de discussie aangaan met de verkopers.
‘Meneer hoeveel kosten die mango’s?’
‘Mevrouw omdat u zo mooi bent, maak ik er voor u 30 Dalasis van.’
‘Ik zou er in Nederland 30 Dalasi voor betalen, en hier heeft het de hele dag in de zon gelegen, ik betaal niet meer dan 15.’
‘Als je mijn vrouw wordt, maak ik er 25 van.’
’Sorry ik ben al getrouwd, dat daar (wijzend naar een mannelijke collega) is mijn man, kunt u er 20 van maken?’
’Nee 25 is echt mijn laatste prijs, hebben jullie een dochter?’
’Nee sorry, geen dochter, nou ja, laat die mango’s maar zitten.’
10 meter verderop komt hij achter je aan lopen… ‘hier zijn uw mango’s, voor 20 Dalasis?’
Goed, dit zijn de leuke ervaringen, de minder leuke ervaringen zijn de mannen die in eerste instantie vriendelijk ‘hoi’ zeggen en vervolgens alles van je willen weten, achter je aan blijven lopen en blijven roepen dat ze vrienden willen zijn… Je komt met geen mogelijkheid van ze af… Na anderhalf uur ben je ze zo zat dat je maar naar huis gaat, gewoon omdat je van ze af wilt… Ja, das dan weer jammer.
Daarnaast zijn we naar het strand geweest,
een apen bos/reservaat bezocht,
krokodillen geaaid (we waren niet gevaarlijk hoor),
één van de BCS leerlingen uit Gambia bezocht,
naar Gambiaanse kerk… (oh pa en ma, het bracht toch heerlijke herinneringen naar boven :)
Tijdens ons verblijf, bleek dat we toch langer in de hoofdstad Fajara moesten wachten op Ana’s visum, onze vakantieplannen moesten veranderen… alsof dat probleem niet groot genoeg was, bleek dat we aardig door ons contantgeld heen zaten…
hihi we hebben echt een hele avond, zitten nadenken over hoe we onze vakantie zouden aanpassen, lol; Als we er morgen om 8.00 achter komen dat we een dag langer hier in mogen verblijven, moeten we de andere families die we zouden bezoeken bellen en vragen of we alles een dag later mogen verzetten. Als de administratie man nog niet is komen opdagen rond 8.30, dan moeten we echt vertrekken, met het geld dat we hebben en één van de ouders vragen of we wat geld van hen kunnen lenen (anders bestaat er de kans dat we hier vast zitten zonder een verblijfplaats), de laatste bus naar onze volgende locatie vertrok 9.00 in de morgen…
nou ja, heel verhaal, moeilijk om te vertellen… maar we hadden een plan A, plan B, plan C en plan D… En een notulist die alle plannen notuleerde :)
Het is dan de kunst om er de humor van de situatie in te zien.... right? :)
In Gambia zijn drie Nederlandse WEC gezinnen (WEC is de organisatie waar ik van uitgezonden ben). Een echtpaar dat ik heb leren kennen tijdens mijn orientatie voor BCS en twee gezinnen waarvan de kinderen volgend jaar naar BCS gaan... Ik had hen graag willen opzoeken, maar goed, we zijn met een groep, dus niet alles gaat... Maar uiteindelijk toch voor elkaar gekregen om bij één gezin langs te kunnen...
De reis door Gambia
In de foto zie je Senegal (licht getint), in Senegal zie je een wat donkerder gekleurd slang-vormig gebied, dat is Gambia... Een stukje Engelstalig in Franstalige omgeving, een zeldzaamstukje land dat niet de cfa als munteenheid gebruikt maar dalasi... (een buitenbeen landje)... met een ribier erdoorheen en één lang asfalt/zandweg...!!! Als twee vrienden, wonend aan tegenovergestelde kant van Gambia, op dezelfde dag besluiten naar de andere kant te reizen, dan komen ze elkaar geheit tegen!
Goed, Fajara (of banjul, geen idee) de hoofdstad, is helemaal links en uiteindelijk reisden we tijdens de vijfde dag land inwaarts (eindbestemming 5 uur verderop, halverwege het land).
Vanuit Banjul namen we een GalliGalli (volgestampte minibus) naar Brikama (wat zo ongeveer een half uur is), waar een groot chaotisch GalliGalli station is, zonder bordjes ofzo, maar blijkbaar hebben ze allemaal verschillende bestemmingen... Eindelijk je GalliGalli te pakken mag je uurtje (of meer) wachten totdat ze andere mensen hebben gevonden die ook dezelfde richting op willen... want als hij niet vol+1 is, vertrekt hij niet :D
Halverwege onze reis woonde twee Koreaanse kindjes van de school, dus we besloten daar fftjes te stoppen en later een GalliGalli richting onze eindbestemming te nemen... Ik zou daar een nachtje verblijven met een Duitse vriendin, want naast hen woonde één van de Nederlandse gezinnen waar ik langs wilde gaan. Ik geloof dat we zo ongeveer rond 11.00 aankwamen, en de rest besloot rond 12.00 weer op stap te gaan, langs de weg, wachten op een GalliGalli met genoeg plaats om hen mee te nemen naar de eindbestemming... en maar wachten... en maar wachten... en maar wachten... uiteindelijk 17.00 besloten de mensen van eindbestemming maar hen op te halen, want alle GalliGalli's waren vol... Blijkbaar was de plek waar we uit waren gestapt een bestemming voor GalliGalli's, als je verder wilt, moet je in Brikama (het GalliGalli station) in een andere GG stappen... (dat woord valt gewoon NIET te typen!!!!)
De volgende ochtend besloten Daniela (de Duitse metgezel) en ik vroeg langs de weg te staan, nou ja 8.00... maar om 9.00 zagen we onszelf om 17.00 er nog steeds daar staan (daarnaast was er een over vriendelijk Gambiaans man met een dwingende huwelijksaanzoek - daar ging de rust...)... Dus we hebben eerst drie uur terug gereisd naar Brikama (die GG's zijn wat minder vol), en toen de juiste GG gepakt naar onze eindbestemming, vier uur verderop (we hadden de snelle GG te pakken, en maar racen over die zandweggetjes, aan het eind van de reis hadden we beide dan ook een laagje zand over ons lichaam... fijnfijn...)
hihi, ja, de ultieme uitdaging en ik kan nog steeds zeggen: IK HOUD VAN REIZEN :)
Eenmaal aangekomen, gelijk deelgenomen aan een dagelijkste kerkdienst bij die lui... het was een soort jongerendienst, 10 kids uit de regio, en wij met z'n 7en en het zendingsgezin... buiten in de tuin, de liederen met de hand geschreven op de achterkant van een oude kalender... zonsondergang... heerlijk simpel, hmmmm... daarna uitgebreid eten en slapen, want de volgende dag hadden we de terugreis :) weer 7 uurtjes in sept-place, ik achterin!!!
Sorry 'k heb geen spetterend eind....
maar dit was m'n Gambia avontuur :)
hey en examenmensjes... break a leg!
2 opmerkingen:
Tjonge Geeske, wat een avonturen toch allemaal.
Je zit er al een aardig tijdje.
Wanneer kom je eigenlijk weer naar Nederland?
Leuke foto met z'n allen in die boom!
Lieve groetjes Dorieke (&co.)
Hoi Geeske, hele belevenissen hoor....ik heb al jou berichtjes gelezen... heb dus een beetje een idee...maar als je straks terug bent heb je ons op het werk ook nog hééél wat bij te praten!!!
Ben je al aan het aftellen? Dat kan positief en negatief zijn he? Ik hoop natuurlijk het laatste. Afijn ik wens je nog een paar hééél leerzame maanden toe en natuurlijk nog wat vakantie.
Groetjes Paulien.
Een reactie posten